haziran semenderi

Ahmet Uysal

• HAZİRAN SEMENDERİ
  
  suyla sınanmış şiirlerimin
  uzak sesini getirdi bana,
  yalın yol dostum haziran semenderi
  
  söylencelerden gelen kimdi
  yanıp kül olmayan hangimizdi,
  söyle kaç uzun yoldu aşkımızın ömrü!
  
  sorduğuma bakma çocuk, mavi susuyordu
  yol kendine dönüyordu seninle
  ürettiğimiz büyülü gül susuyordu!
  
  çok korunmuş kadınlarımız vardı bizim,
  en çok unuttuğumuzdu onlar;
  ah, sorduğuma bakma çocuk!
  
  çürüyen otları da geçtik,
  gül çürüğü sapakları sevmezdin sen,
  söyle, kim kimin sevdiği nesneyi bulmuştur!
  
  karışmayacaksa sözcüklerim senin kanına,
  dilim neye yarar, yalın yol neye yarar,
  neye yarar sonsuzluk dediğimiz
• 30.06.11/zeusaltarı

buluşmalar vakti

BULUŞMALAR VAKTİ

köprüden karşıya geçmemi

bekliyor ölü dillerin kör ozanı,

şiir olan taşını tutuyor elinde!

helena’nın eteği değmiştir

kırlarda okşadığım gelinciklere,

eski yoktur orada, göğ yenilenmiştir

vedalar yerini buluşmalara bırakmıştır

her dilin rüzgârıdır aşk, dudağını öpen odur,

odur büyük yalınlık!

benimledir unutulan ne varsa

suyun uzak sesi, yüzüme değen dal ucu

beni bırakmayan haziranların!

otların ürpertisi kalmıştır

ardımızda, ay ışığı kalmıştır duy işte,

bir kadının ağlayışı kalmıştır ey ozan!

gitmeler yoktur iki bin on bir yazında,

gelmeler sürmektedir sizden bana,

buluşmalar vaktidir çünkü!

     ahmet uysal

      18.06.2011/yaz ırmağında

aşk içinde kalmak böyledir

AŞK İÇİNDE KALMAK BÖYLEDİR

uzun yürüyüşlerden sonra bulurum

unutulmayan yanını hayallerimin;

hüzün değildir duyarlığımın doruğundaki,

evvel zaman şiirlerine bürünürüm,

ziya osman saba’yla başlayan yolum

anday’ın yağmuruyla karşılaşır.

vedalardan sonra daha çok kalırım

kızıllığına uzanmış halde tutkunun,

yürüdükçe yaklaşırım büyük uzaklığa,

bulduğum tanrı tutar elimden usulca,

hep yükselen buğu içindedir yeryüzü,

kayıp giden güne yeniden tutunurum.

yarım sözler yankılanır dudağımda,

dilimin ucundan geçmemiş şiirler,

gelincikler sokulur göğsüme hazla,

her zaman şaşırtıcıdır onun güzelliği,

aklımı başımdan almıştır her zaman;

anlarım böyledir hep aşk içinde olmak!

arınmalar kurtaracaktır kuşkusuz

kirli gömleğini ırmağın, ormanda

yılan kavlarıyla sınanacaktır imgeler,

mutsuz ölen şairlerin adını versem…

yağmurlu ikindilere, yanımda yürüse

o yaz kumsalına benzeyen çocuk!

bilirim aşk içinde kalmak böyledir!

     ahmet uysal/ troya toprağı

çapraz ateş

ÇAPRAZ ATEŞ

ege’nin çapraz ateşindeydim,

sisli bir eylül sabahı söke’de

ha babam yükleniyordu üzerime:

“hüs.biraderler” in incelikli ricası

“cumhuriyet radikal kitap eklerini de

unutma ahmet abi!”

otobüste mustafa şerif onaran , cengiz bektaş,

“mutlu ayten yoktur” desem de

hep yanımdadır o bandırmalı komşum.

ziya gürel’in resimleriyle

bafa gölü sazlıklarından süzülmüş

kuşların kanadına değiyor yüzüm.

yüklenip geliyor omzuna

afrodisyas’ın toprakaltı kalıntılarını, olamaz

denilen işler ahmet zeki’den soruluyor.

ida’ya dönüşte, kasabalı ikindilerden

geçmeliyim;  gediz köprüsünde çocukluğum

belki de beni bekliyordur!

     ahmet uysal/7.05.2011

EY ADINA NARİN DEDİĞİM

EY ADINA NARİN DEDİĞİM!

                -hatalı gül savunması-

bu toprakta kuzeyli rüzgârlara

kapalı bir limanım yoktu,

karayel öylesine savurdu hep.

sandınız ki, tutunduğum her dalı kırdım;

sapa patikalarda kır zambaklarını

gözyaşıyla karşıladığımı bilmediniz.

sandınız ki haz içindeydim

şiirlerle, kitaplarla, dergilerle esrik

tasasız yaşayıp gidiyordum;

dağ eteğinde mavi çiçekli hayıtların

uzun saplı gelinciklerin donattığı

yaz ırmağı kıyılarında yalıncak!

sandınız ki ey, o şair her sabah

düzgün adımlarla çıkardı evinden

çiçeklere öpücükler dağıtırdı,

sevgi kumsalı uzatırdı çocuklara,

bir kadın görse önünde eğilirdi,

çakıllar arasında incecik su yoluydu!

sandınız ki ermiştir sonunda

derviş olmuştur, tılsımlı hırkasıyla

bozkır otları gibi kök salmıştır toprağa,

ferhad gibi külüng vurmuştur,

söylenceler dağında günbegün

kendisi de söylence olup gitmiştir.

dahası vardır, sandınız ki

kırılan her dalın yaprağındaki iz

onun acımasız ellerinden kalmıştır,

yaz otlarını çiğneyip geçiyor işte,

vahşi atlarını deli dolu sürüyor

tozlu yollardan eskil köprülere…

onun kırıla kırıla, yıkık toprak evlerden

bir kırık testiyle geldiğini bilmediniz!

yüzüne attığı çizikleri görmediniz

Issız yollarda böğürtlen dallarının,

sandınız ki gözü kördür ne de olsa

homeros oğlu olarak gelmiş gidiyor!

sandınız ki sözünüz de nazınız da

yola getirir onun dağlı kalbini

sonsuz aşkı bulmuştur, tutkuyla

sürdürüp gidecektir hiç kuşkusuz,

ida’nın büyücüsü sandınız onun

çocuksu yanını, yalın mavi bakışını.

o hatalı gülü yağmur altında

yapayalnız bırakıp aradan çekildiniz

engeller sıraladınız, ağılı otlar

serdiniz her sabah yürüdüğü yola

önüne köpüklü denizler uzatarak

yenilgisiyle onu bi başına koydunuz!

anımsayın, nasıldı o yağmurlu sabah,

ak çakıllı patikalarında ezine’nin,

beni ölümle buluşturan isketeyi

yakından görebilseydiniz anlardınız,

orada göklerden dökülen mercanların

parıltısı olmuştu incinmiş sözleriniz.

ey kız kardeşim şiir, adına narin dediğim,

bedenimi tütsüleyen üzüm buğusu,

çıkıp gelme  dağın kalbine bir daha,

kızıl gelincikler söylesin idillerimi,

ıssız orman güllerinden ördüğüm,

korunaklar salınsın uzak boynunda! 

     ahmet uysal/10.05.2011/ida

hatalı gül

HATALI GÜL


biz bir meselden koptuk:


su yorgundu,

dil bungun,

üstü kirliydi gelinciklerin.


ay uykudaydı,

tahta atın kapısı aralıktı,

troya’da sınırını geçtik.


yazlar yine uzaktı,

kavı yırtıktı yılanın,

dikenli bir otla yattık.


biz hatalı bir güldük komşu,

şehr-i zaman içinde!


ahmetuysal/1.05.2011/bahçeşehir

şiir akrabam ruşen hakkı

ŞİİR AKRABAM RUŞEN HAKKI


senin kalbinde pil,

benim kalbimin lâl olmuştu dili


uzaktan baktığımız athena tapınağı

birden üzerimize eğildi


kadırga koyunda iki köhne tekne

halinde tutuyorduk rüzgârın elini


yalıncak koynumuzdaydı baş döndüren

kekik otları, ida’nın o cilveli gelini


unutmadım hâlâ aklımdadır Ruşen Hakkı,

bana: ”şiir akrabamsın” dediğini!


Ahmet Uysal/12.04.2011