SÖZLER NEHRİ

yalnızlık kanyonu derinse,
sonsuzluk sarmalında,
sözler nehri geçmiştir oradan.

ondandır yangınlardan sonra,
çiçeğini yapraksız açması
‘mahua ağacı’nın.

erguvan kentler yıkılır,
donar sular ayazmalarda,
gül toprak altında kalır.

hep uzaktadır ana/kara,
tuzunu okyanusa saklamıştır,
diplere, daha derinlere...

yan yana olur mu bir daha,
iki çakıl taşı…alt üst
olduğunda okyanuslar ve karalar!

(not:şiir üzerinde düzelti yaptım.
bu nedenle yeniden yazıyorum.A.U)