TROYALI HELENA/8

ah helena, o acımasız yıkım sonu,
menderesler çizerek hışımla,
unuttu eski yatağını çılgın nehir;
ıssız ve ürkünç örenler kapladı
kızıl toprağını son dönem troya’nın.

çürüdü çakıllı kumsallarda,
keskin kayaların parçaladığı
kadırgamın tılsımlı omurgası,
tenedos açıklarında uğuldayan
göç yolunu değiştirdi kuşlar.

toprağa gömüldü yarıdan çoğu
biçim verdiğim mermer sütunun,
okunmaz oldu zamanla dizeler:
“aşk tanımsız uzaklığıdır
şiirse yakıcı yakınlığı gülün...”

çok derin izler taşıyor bak,
yüzyıllar ötesine övünçle, onurla,
büyülü harfleri yalımlardan
korlara dönüşe dönüşe, sarsıcı
ezgisi yankılanıyor liriklerin.

dinle beni helena ve inan, daha
nice yüzyıla göğüs gerecek
yüreğimin eskimez aşk sözleri,
yazdıklarımı okuyan gezginin
yakıp kül edecek tutkulu dudağını.

ve ben öpmeye hazır, dilimin alazlı
buğusuyla bekleyeceğim orada,
sana benzettiğim ida rüzgârını...

(“troyalı helana” başlıklı uzun şiirden bir
bölüm…)