“kimselerin akşamı” için kırık dizeler
geçip gidiyor “kimselerin akşamı” görüyor musun
oya/lanarak büyüsüyle patikaların
‘kıyısı olmayan şehirlerden,
sokulgan sokaklardan geçiyor bakir ve sessiz.’
ıssız iç çekişler, hüzünler kalıyor
göğsümüzdeki upuzun maviliğin üstünde
zakkumlar bu yaz da döküyor nedense,
dökülmez sanılan yaprağını ten avlumuza
sonsuz senfonisini sürdürüyor zambaklar,
umutsuz tutkularımız tutuşuyor iki bulut halinde
unutulan yol düşleriyle sararıyor bozkır, o yazılarda,
tren sessine sığınıyor dostluk dokunuşlarımız
oraya gidiyoruz otların savrulduğu yere,
yalnızlık temmuzları bekliyor bizi orada, kırgın ve uzak
(*) kimselerin akşamı, oya uysal, yky, mart 2008
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder