ah, dokunur ilkyaz sonlarında
söylenen çingene ezgileri;
kırların kokusu karışır
sakız otlarından damlayan süte.
*
ot kokuyor yeni öpülmüş ağzı,
kır zambakları açılıyor göğsünde
eteklerinden patikalar geçiyor, yine
göçe hazırlanıyor çingene yazı.
*
sonsuzu sürükleyen sessizlik
tutuyor elimden yalın bir fısıltıyla;
upuzun uzanıyor saz dalından yatağıma,
büyülenmiş bir güldür o artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder