HİÇ/KİMSEYLE YÜRÜYÜŞ
hiç/kimseyle yürüyoruz bu sabah,
mavi hayıtların arasında,
ilkyaz habercisi sanıyor bizi,
dağ yeli çekiyor eteğimizden,
ırmağın uğultusu. sesimize karışıyor.
tozlu yolda bana iyice yakın
yürüyor seziyorum; soluğunda iki
sözcük buğulanıyor: seni seviyorum!
ucunda tomurcuklar, bir gül dalı
değiyor yüzüme yaban ürpertisiyle.
eğilip otları okşuyorum: aşktır bu!
dudağıma defne kokusu sürüyorum,
dağın ezgisi geliyor derinlerden,
ölü dillerden biriyle konuşuyor
orman: sizi seviyorum ah, çocuklar!
1.03.09/ida sabahı
(idiller'den)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder