durmalar

HAZİRAN IRMAĞINA DURDUM

troya köprüsü altında upuzun

ırmak sandığım tanrıçaydı o

lavantalar sürünürdü geceleri

mavi hayıtlarla sevişerek

kuzgunlar gelirdi kuzeyden

sonsuzluğun gizini aramaya

kırk şiir savurmaya burgaçlara

homeros’un kör oğulları

yüz görümlüğüydü ona sunduğum

mor dikenli otları kırların

dağlı bir kadın iri gözlerini

unutmuş olurdu uzak gözesinde

sözü onunla sınardım

gülün gölgeli buğusuyla

yan yana tutmaya iki gelinciği

düşlerimle örtüştürmeye iki kalbi

8.06.2010/Ahmet Uysal