Metin Güven İçin...

OMZUNDA “KEDİLER”


- metin güven'i düşünerek- 


unuttuğum hangi eylüldü,

omzunda kediler ve gül,

dağ koruları, gökdere uğultusu.


kozahan avlusundan

ham ipeğiyle geçerdi her sabah,

boynunda sabahın tılsımı.


inebey’den eteğinde güzle

inerdi, onu öpmeyi düşündüğüm

ahşap aralığa.


yağmur kokusuna gizlerdim

yalnızlığımı, şiirini yazdığım

sisli sokaklarda


maksem’e doğru karanlıkta,

bıraktığı yerde beklerdi beni, çok eskiden

göğsüme dayadığı gökyüzü.


unuttuğum hangi eylüldü,

omzunda kediler

yağmurlardan sonra upuzun.


(şiirdeki “kuğular”ı, bir dostumun önerisiyle

“kediler” olarak değiştirdim.)

Ahmet Uysal

Metin dostumdu, can kardeşimdi, 72’den bu yana

yazıştık, telefonla her gün konuştuk. Şiire,

yazına, düşünce yazılarına çok önem vermiştir.

Onaltıkırkbeş dergisinde kendi adıyla, önder adalı

adıyla, daha başka adlarla yazmıştır. Ona merhaba Metin!

diye seslenmenin bana uzak olmadığını biliyorum.