HADE BE İDA


bunca güvendiğim troya rüzgârı

neylersin bir gecede kırıştırdı yüzümü

aynı yaşa geldik bahçemdeki

homeros’tan kalma zeytin ağacıyla



ben ki aşka güvenirdim doğrusu

kalbime büyülü sözler pompalayan :

her sabah yeni bir şiirle uyanırdım

içimde ılık kumsallar uzanırdı






yaz ırmağına güvenirdim dahası

onun harika mavi çakıllarına

her gün kırk şiir yazardım tutkulu

hayıtların arasında hayallerimle






gerçeği söylersem ey sevgili ida

en çok otlarına güvenirdim senin

sendin ömrümün söylenceler sunağı
 tanrımdın, kuşların olurdu benimle:



hade be ida, sen de beni korumadın!


ahmet uysal/18 ekim 2010