SUSMALAR SUNAĞINDA
ey sığındığım yeryüzü,
güvendiğim gökyüzü ey!
siz beni korusaydınız:
şiirim esrik de olsa kendini
dağıtmazdı, sokak ağzında
sizinle buluştuğumuz geceler.
Midilli’nin kuz/alnacında
buzul katmanları giremezdi
bitişen iki sözcüğün arasına.
yangından kurtardığımız
tutku gülü, haziran ortasında
üşüyüp durmazdı böyle.
siz beni korusaydınız ey,
düş/boyu uzanırdı geceleri
ırmak buğulu kumsalınız.
tenimde yağmuruyla ida’nın
sonsuzluğa sürüklerdiniz
giz/büyüsü içinde aşkımı!
ey gökyüzüm, ey yeryüzüm,
siz beni dağ/lı dilimle
susmalar sunağına attınız!
30.05.2010/ahmet uysal
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder