günlük

KAPADOKYA GÜNLÜĞÜ
uçhisar’da
sunağını arıyor
şiirin yaralı kuğusu
*
kısık bir ezgi,
otların büyülü senfonisinden:
göllerin ölümü.
*
üç katman halinde
tüf püskürtüyor üzerime
ıhlara vadisi.
*
kaç gökyüzüdür
kapadokya’da aşkın ömrü,
kaç tanrıça yalnızlığı?
*
ana/tanrıçaları
öldürülüyor ülkemin:
sürüyor recm.
*
ay haline
girdi son sözcükler, inceldi
gecenin ezgisi

ahmet uysal

ustama mektup

USTAMA MEKTUP

gerçek ustamı buldum,
çırağımdı düne kadar;
unutulmuş bir sözcükle önümü kesti,
boynundan öptü
birlikte büyüttüğümüz gülü.

elini ver ustam,
öyle kalsın avucumda incecik
güz kokusuyla!
unutmalar vaktidir,
tozlu yolu düşmeliyim sözlüğümden.

yağmur aralığından süzülerek
bul beni güzel ustam!
acemi çırağına
dağ sunağını unuttur,
ırmakla meşgul adamı kurtar.

gözümün içine baka baka
öpüş kuşlarla
öpüş çocuklarla
öpüş sözcüklerle
şiir/aklım başıma gelsin!

Ahmet Uysal/23.10.09/altınoluk

vedasız karanfil

VEDASIZ KARANFİL

Selma’mız yok artık
vedasız karanfilimiz

erken budanmış gül kokusu
öldürecek beni de

kız kardeşimizdi elbet sevdik
rüyalar edindik onunla

bütün kavramlar: ölüm ve dirim
aynı anlama geliyor şimdi

körlükler

KÖRLÜKLER

ey şehr-i masalını
arayan körlükler ozanı,
kalbinin hazlarını da yitirdin işte
bu son hengamede

tökezlediğin katmandan
ayağa kalkamadın bir daha
savrulup gitti
aşk ve tapınma yetilerin

yüzün yok oldu artık
gözden kaçırdın yeryüzünü
dünya üzerine yıkıldı.

güz karelerin boş kaldı
gizil anlamları
silindi sözcüklerinin.

kök hücrelerin de
yetmeyecektir onarmaya
aşk meselleriyle
lâl olmuş dilini