ahmetuysal

haziran semenderi

2011-06-30T22:01:00.000-07:00

Ahmet Uysal

HAZİRAN SEMENDERİ

suyla sınanmış şiirlerimin
uzak sesini getirdi bana,
yalın yol dostum haziran semenderi

söylencelerden gelen kimdi
yanıp kül olmayan hangimizdi,
söyle kaç uzun yoldu aşkımızın ömrü!

sorduğuma bakma çocuk, mavi susuyordu
yol kendine dönüyordu seninle
ürettiğimiz büyülü gül susuyordu!

çok korunmuş kadınlarımız vardı bizim,
en çok unuttuğumuzdu onlar;
ah, sorduğuma bakma çocuk!

çürüyen otları da geçtik,
gül çürüğü sapakları sevmezdin sen,
söyle, kim kimin sevdiği nesneyi bulmuştur!

karışmayacaksa sözcüklerim senin kanına,
dilim neye yarar, yalın yol neye yarar,
neye yarar sonsuzluk dediğimiz
30.06.11/zeusaltarı

buluşmalar vakti

2011-06-19T04:25:00.000-07:00

BULUŞMALAR VAKTİ

köprüden karşıya geçmemi

bekliyor ölü dillerin kör ozanı,

şiir olan taşını tutuyor elinde!

helena’nın eteği değmiştir

kırlarda okşadığım gelinciklere,

eski yoktur orada, göğ yenilenmiştir

vedalar yerini buluşmalara bırakmıştır

her dilin rüzgârıdır aşk, dudağını öpen odur,

odur büyük yalınlık!

benimledir unutulan ne varsa

suyun uzak sesi, yüzüme değen dal ucu

beni bırakmayan haziranların!

otların ürpertisi kalmıştır

ardımızda, ay ışığı kalmıştır duy işte,

bir kadının ağlayışı kalmıştır ey ozan!

gitmeler yoktur iki bin on bir yazında,

gelmeler sürmektedir sizden bana,

buluşmalar vaktidir çünkü!

ahmet uysal

18.06.2011/yaz ırmağında

aşk içinde kalmak böyledir

2011-06-10T23:49:00.000-07:00

AŞK İÇİNDE KALMAK BÖYLEDİR

uzun yürüyüşlerden sonra bulurum

unutulmayan yanını hayallerimin;

hüzün değildir duyarlığımın doruğundaki,

evvel zaman şiirlerine bürünürüm,

ziya osman saba’yla başlayan yolum

anday’ın yağmuruyla karşılaşır.

vedalardan sonra daha çok kalırım

kızıllığına uzanmış halde tutkunun,

yürüdükçe yaklaşırım büyük uzaklığa,

bulduğum tanrı tutar elimden usulca,

hep yükselen buğu içindedir yeryüzü,

kayıp giden güne yeniden tutunurum.

yarım sözler yankılanır dudağımda,

dilimin ucundan geçmemiş şiirler,

gelincikler sokulur göğsüme hazla,

her zaman şaşırtıcıdır onun güzelliği,

aklımı başımdan almıştır her zaman;

anlarım böyledir hep aşk içinde olmak!

arınmalar kurtaracaktır kuşkusuz

kirli gömleğini ırmağın, ormanda

yılan kavlarıyla sınanacaktır imgeler,

mutsuz ölen şairlerin adını versem…

yağmurlu ikindilere, yanımda yürüse

o yaz kumsalına benzeyen çocuk!

bilirim aşk içinde kalmak böyledir!

ahmet uysal/ troya toprağı

çapraz ateş

2011-05-21T00:48:00.000-07:00

ÇAPRAZ ATEŞ

ege’nin çapraz ateşindeydim,

sisli bir eylül sabahı söke’de

ha babam yükleniyordu üzerime:

“hüs.biraderler” in incelikli ricası

“cumhuriyet radikal kitap eklerini de

unutma ahmet abi!”

otobüste mustafa şerif onaran , cengiz bektaş,

“mutlu ayten yoktur” desem de

hep yanımdadır o bandırmalı komşum.

ziya gürel’in resimleriyle

bafa gölü sazlıklarından süzülmüş

kuşların kanadına değiyor yüzüm.

yüklenip geliyor omzuna

afrodisyas’ın toprakaltı kalıntılarını, olamaz

denilen işler ahmet zeki’den soruluyor.

ida’ya dönüşte, kasabalı ikindilerden

geçmeliyim; gediz köprüsünde çocukluğum

belki de beni bekliyordur!

ahmet uysal/7.05.2011

EY ADINA NARİN DEDİĞİM

2011-05-09T22:28:00.000-07:00

EY ADINA NARİN DEDİĞİM!

-hatalı gül savunması-

bu toprakta kuzeyli rüzgârlara

kapalı bir limanım yoktu,

karayel öylesine savurdu hep.

sandınız ki, tutunduğum her dalı kırdım;

sapa patikalarda kır zambaklarını

gözyaşıyla karşıladığımı bilmediniz.

sandınız ki haz içindeydim

şiirlerle, kitaplarla, dergilerle esrik

tasasız yaşayıp gidiyordum;

dağ eteğinde mavi çiçekli hayıtların

uzun saplı gelinciklerin donattığı

yaz ırmağı kıyılarında yalıncak!

sandınız ki ey, o şair her sabah

düzgün adımlarla çıkardı evinden

çiçeklere öpücükler dağıtırdı,

sevgi kumsalı uzatırdı çocuklara,

bir kadın görse önünde eğilirdi,

çakıllar arasında incecik su yoluydu!

sandınız ki ermiştir sonunda

derviş olmuştur, tılsımlı hırkasıyla

bozkır otları gibi kök salmıştır toprağa,

ferhad gibi külüng vurmuştur,

söylenceler dağında günbegün

kendisi de söylence olup gitmiştir.

dahası vardır, sandınız ki

kırılan her dalın yaprağındaki iz

onun acımasız ellerinden kalmıştır,

yaz otlarını çiğneyip geçiyor işte,

vahşi atlarını deli dolu sürüyor

tozlu yollardan eskil köprülere…

onun kırıla kırıla, yıkık toprak evlerden

bir kırık testiyle geldiğini bilmediniz!

yüzüne attığı çizikleri görmediniz

Issız yollarda böğürtlen dallarının,

sandınız ki gözü kördür ne de olsa

homeros oğlu olarak gelmiş gidiyor!

sandınız ki sözünüz de nazınız da

yola getirir onun dağlı kalbini

sonsuz aşkı bulmuştur, tutkuyla

sürdürüp gidecektir hiç kuşkusuz,

ida’nın büyücüsü sandınız onun

çocuksu yanını, yalın mavi bakışını.

o hatalı gülü yağmur altında

yapayalnız bırakıp aradan çekildiniz

engeller sıraladınız, ağılı otlar

serdiniz her sabah yürüdüğü yola

önüne köpüklü denizler uzatarak

yenilgisiyle onu bi başına koydunuz!

anımsayın, nasıldı o yağmurlu sabah,

ak çakıllı patikalarında ezine’nin,

beni ölümle buluşturan isketeyi

yakından görebilseydiniz anlardınız,

orada göklerden dökülen mercanların

parıltısı olmuştu incinmiş sözleriniz.

ey kız kardeşim şiir, adına narin dediğim,

bedenimi tütsüleyen üzüm buğusu,

çıkıp gelme dağın kalbine bir daha,

kızıl gelincikler söylesin idillerimi,

ıssız orman güllerinden ördüğüm,

korunaklar salınsın uzak boynunda!

ahmet uysal/10.05.2011/ida

hatalı gül

2011-05-02T20:11:00.000-07:00

HATALI GÜL

biz bir meselden koptuk:

su yorgundu,

dil bungun,

üstü kirliydi gelinciklerin.

ay uykudaydı,

tahta atın kapısı aralıktı,

troya’da sınırını geçtik.

yazlar yine uzaktı,

kavı yırtıktı yılanın,

dikenli bir otla yattık.

biz hatalı bir güldük komşu,

şehr-i zaman içinde!

ahmetuysal/1.05.2011/bahçeşehir

şiir akrabam ruşen hakkı

2011-04-12T12:06:00.000-07:00

ŞİİR AKRABAM RUŞEN HAKKI

senin kalbinde pil,

benim kalbimin lâl olmuştu dili

uzaktan baktığımız athena tapınağı

birden üzerimize eğildi

kadırga koyunda iki köhne tekne

halinde tutuyorduk rüzgârın elini

yalıncak koynumuzdaydı baş döndüren

kekik otları, ida’nın o cilveli gelini

unutmadım hâlâ aklımdadır Ruşen Hakkı,

bana: ”şiir akrabamsın” dediğini!

Ahmet Uysal/12.04.2011

eksiltili günlerin şiirleri

2011-03-19T14:51:00.000-07:00

ISSIZ TALİHİ ŞİİRİSTANIN

onlar sırça şiirdir,

dokunsanız dağılıverecektir

kırlarda gelinciklere

ülkemin ağrılı dili,

flu odalarda

gülistanlı füruğkızı

gizi bilinir mi

dağını delmeden ferhad’ın,

anlamaya yeter mi kehanet!

bulunur kuşkusuz zamanla,

sözün yüz katman altında

gizlenen o büyülü hazine

yanılırsınız belki anlamakta,

yanmadan hırkanızın

son düğmesi de

söylenceler toprağında,

sakınmasız savruluşların

yarına kalır rüzgârı

gördüm bekliyor orada,

uzak bir limanda umarsız,

yarı batık bir tekne gibi

ıssız talihi şiiristanın!

ahmet uysal/16.03.2011/ida

(Bu şiiri yazdım ya tanrıların bana yeniden el uzatacağına da inanmaya başladım. Sanki son yakarımı yapar gibi yazdım; belki de gerçekten son şiirimdir. Olsun! Ataç gibi söylersem: “Yaşadım bunca yıl yeter bana.” Karmaşık günlerin tortusu kolayca giderilemiyor. Umarım beni anlayan şair dostlarım olur. Her zamanki gibi söylersem: nice şiirlere, nice güzelliklere!)

eskisi gibi...

2011-03-06T01:13:00.000-08:00

ESKİSİ GİBİ

eskisi gibi olmasa da,
bakarsınız eylül yağmuru değmiş
rüyalarınız mavi bir sözcükle
çıkar gelir

adınızı söyler otlar usulca,
ıssız güz patikalarında,
kuğular görünmez olmuştur,
ayak izi silinmiştir sumruların

ırmağın kirletilmemiş
çok uzak gözesine yürürsünüz,
Islak bir söğüt dalıyla silmek için
alnınızdaki zalim lekeyi

belki de yeniden serilir
altınıza dağın eteği upuzun,
uzandığınız lavanta dalları üzerinde
sonsuzluğa gidersiniz

bilinmez yine yakınır mı
mor benekli orman gülleriniz,
balkanlar üzerinden gelen
rüzgârlara attınız diye şiiri

troya köprüsünde hüzünlü
bir rodop türküsü mırıldanırsınız:
“Rufinka sayrı düşmüş

başında kimsesi yok!”

4.03.2011/zeus altarı

ben sizde hiç kimseyim

2011-02-25T09:31:00.000-08:00

ege köpüğüne karışan şiirler:

BEN SİZDE HİÇ KİMSEYİM

-sevdiğim şairler için-

bilmenizi isterdim doğrusu: ben sizde

çok eski hüzünleri özlemeyi öğrendim

dil içinde kaç dil olur, bilmezdim,

dilimin altındaki gizli dili öğrendim

güzel ayrılmayı, tutkulu kavuşmayı,

tanımsız pişmanlığı, şiirin balından ağılar,

ölümcül ağılardan iksir damıtmayı,

nice halleri öğrendim ben sizde

tutup bir dağın eteğini yeryüzüne

dağıtmayı, iki semender arasına uzanarak,

çakıllı ırmak yatağında böğürtlen dalına

sarılıp uyumayı ay altında, ölümü

gelincik toplamayı kırlardan, sevdiğimiz

kadınlar için, yüz kez yenilmiş, bin kez

yangınlara atılmış temmuz günü,

onlar için yanmayı öğrendim sizde

kendime katmayı rüyalarınızı,

mavilerden şiir korunakları yapmayı,

nasıl koruyacağımı ülkemin değerlerini,

tılsımlar yüklemeyi kızılcık dalına

bilmenizi isterdim, uzaklık meselini de,

denizin iki yakası neymiş, öğrendim

iki yakanın gizil anlamını ben sizde,

adınızın harfleri kayıp gittiğinde elimden.

sizde sonsuzluğa kalmayı, yok olmayı

sonsuza kadar çiçeklere bürünmeyi

ida’yı tanrı bilmeyi, yağmuru tanrıça,

büyüler yüklemeyi dağ yolunda rüzgâra

aşk denilen büyük tutkuya, yalınlığa

inanmayı yalnız kaldıkça, bedenim azaldıkça

sözgelimi ellerimi zambaklara yatırmayı,

güz hevenkleri örmeyi sözcüklerinizden

ah, ben sizde ne güzel unuturdum adımı,

kumsallarda mavi otlu bir çiçeğe dönüşmek

yeterdi bana, iki yağmur damlası gibi hafif

bir ıslaklık, ne güzel kuruturdum kendimi

bilmeseniz de olur, hiç kimsenin biriydim,

çok var ki hiç kimsenin biri oldum sizde!

ahmet uysal

25.02.2011/ida toprağı

2011-02-20T12:24:00.000-08:00

nilüferin suya doğumu

2011-02-14T00:54:00.000-08:00

NİLÜFERİN SUYA DOĞUMU/

Troya’da taşlarını kutsadığımız

yok edilmiş eskil yollara,

mağlup zamanların yüzü yansırdı

Homreos’un oğullarına bıraktığı

sunaklara koyardık elimizi,

sonsuza kalırdık

bir dal gelincik uzatmak

yeterdi yeryüzünü donatmaya,

bir arada tutmaya iki kalbi

nilüferin suya doğumuna

hazırlardık ida ırmaklarını,

Pan’ın soluğu sesimize değerdi

şubat gelir ebrularımız oluşurdu,

sevgiler gününden geçerdik

aşk içinde öpüşerek.

ahmet uysal

şubat 2011/ troya toprağı

mercan ve lirik ezgiler/çeviri

2011-02-05T09:54:00.000-08:00

Two poems from the Turkish by Ahmet Uysal

February 4, 2011 Go to comments

translated by Nesrin Eruysal and Ken Fifer

Mercan

yine görmeye geldim işte:

sevdiklerim yerinde mi,

çakıllar arasından nazla

akıp duran o yaz nehri!

homeros’un zeytin ağacı ki;

pembe zakkum dalları

tutunmuş oyuk gövdesine,

bülbüller üstünde bütün gece.

çizikler atıp durdu utanmaz,

cilveli çapkın böğürtlen,

sarı gül/haspa, dikenli cadı,

kanattı ilk öpüşte dudağımı.

gökyüzü eğildi üzerime

birden ışıklar sardı bedenimi,

mercan döküldü yüreğimden

damla damla yeryüzüne!

Coral

I came back again to see

If those I’ve loved are still in place,

Rivers rushing

To tickle the pebbles!

Homer’s olive tree,

Pink oleander branches

Clinging to carved bodies,

All night long with the nightingales on.

Shameless wild blackberries,

Showing off their scratches,

Coy yellow roses, witches with thorns,

Who make my lips bleed when we kiss.

The sky, bent over me,

All of a sudden lights on my body,

Corals spill from my heart and fall

Drop by drop into the earth!

Lirik Ezgiler

aşkın şiirini de yazmamı

söylüyor bu sabah,

ıslak kanatlı martılar

*

iki dilin birleştiği duraktan

geliyormuş, gülhatmi yaprağı

kokan ege rüzgârı

*

kanatları ezgi yüklü

yaban arısı, yoklayıp duruyor

pencerede buğulanan soluğumu

*

ne tuhaf, yaşlandıkça

ölümü değil, kumsalda salınan

mavi çiçekli otları düşünüyorum

*

karamsar olmanın zamanı değil,

yalın sözler aramak

varken ıssız patikalarda

*

bin tanrılı hitit toprağından,

bin pınarlı ida’ya göç etmenin

lirik ezgisi var dilimde

Songs

Wet-winged seagulls

Tell me to write a love poem

This morning.

From a stopover between kisses,

The Aegean wind rises

Smelling of hollyhocks.

With buzzing wings

A wasp inspects

My breath as it mists the window.

It’s strange, as I grow old

I think of weeds with blue flowers

Swaying on shore, never of death.

There’s no time to be a pessimist.

I’d rather look for simpler words

And more overgrown paths,

From the Hittite land with one thousand gods

To Mount Ida with one thousand springs,

Songs for transients.

http://qarrtsiluni.com/2011/02/04/two-poems-from-the-turkish-by-ahmet-uysal/

yeni yıl dileği

2011-01-01T04:55:00.000-08:00

YENİ YIL DİLEĞİ

n’olursunuz, kuşlardan söz edelim yine

yitik sokağımızı geri getirelim onlarla

eski yatağına götürelim yaz ırmağını

mavi hayıtlarla süsleyelim üzerini bi güzel

kırdığımız dallar da olmuştur kuşkusuz

ama biz hep ıssız ılgınlardan yana olmadık mı

daha nasıl olabilirdik bunca zalim karanlık

çökmüşken ülkemizin arka sokaklarına

sevdiklerimiz elimizden kayıp gittiğinde

o tutkulu sözlere dilimiz nasıl dönerdi

siz yine de ‘hiç kimsem’ olmaya gelin lütfen

kır zambakları sizinle uç versin kar altında

Midilli’ye uzansın şarabımızın buğusu

Sappho şiirleri okuyalım yirmi dört sularında

eski bir fotoğrafla hüzünleniriz belki de

Külebi, Cahit Sıtkı ya da Necatigil okuruz

elimde kalsın eliniz öylece birkaç saniye

hemen ilk dakikalarında iki bin on bir’in

türkülerimizi bulalım orada gülün dibinde

bırakalım dudak dudağa olsun sözcüklerimiz

iki yanında uzun saplı gelinciklerin boy attığı

o tozlu yol buluştursun kuşlarımızla bizi!

ahmet uysal
(ida patikalarında 2010 sonları)
Kar Yazın Sanat Kültür, kasım aralık 2010

Yeni yıl dileğime katılan (İhsan Topçu, Şükrü Kırkağaç, Tuncer Uçarol, Halide Yıldırım, Arzu Alır, Engin Berk, Hüseyin Yurttaş, Arzu Ayçiçek, M.Emin Atasoy, İlyas Tunç, Esen Yel, Hülya Tozlu, Bülent Güldal, Nisan Serap, Sevda Zeynep, A.Alataş, Burhan Günel, Hidayet Karakuş) arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.

sunaklar söylenceler

2010-12-30T10:57:00.000-08:00

ADATEPE GÜZELİ REFİKA

görüşmemiz kolay değil Refika,

kara bir yüzyıl daha eklendi

kuzey ege yağmurları arasına,

ah senin o kederli rum ağzını

gökçe bulutlar korusun Refika,

akça deniz köpüğü korusun

öpemediğim taşplak dudağını

teknelerim batıyor resiflerde

sana gitmek istediğim geceler

güvendiğim zeus’un gönderdiği

dalgalar sarp kıyılara sürüklüyor

yüreğinle yaktığın isli fenerden

iki midilli daha uzağa düşüyorum,

tanrıçamız sapho korusun seni refika!

oralardan kuşlarla gönder bana

kekik kokulu ipek şalını, ya da

imbat uçursun düşlerini dilerim

bizim kıyılara, zeytinler arasına!

seni bekliyor böğürtlenli yol

lavanta kokulu ırmak senin için

senin için köprüler kuruyor Refika!

ahmet uysal/zeus altarı 2010
açıklama: mübadele öncesi refika'nın yaşadığı topraklarda, zeytin ağaçları,
kır zambakları arasında dolaşıyorum çoktandır. onun hayali hep önümdedir. bence
refika'yı öğrenmek bile yaşamış olmaya değer. o benim boynumda salınan
aşklarımın gümüşüdür.

iskete

2010-12-22T09:39:00.000-08:00

İSKETE

Sabah beşe kurduğum saatin çalmamasıyla uyanamadım. Saat altıya doğru panikle uyandığımda, 07.30’da İstanbul’a gidecek uçağa yetişmek için apar topar evden nasıl çıktığımı hatırlamıyorum. Geceden yani şiirden kalma bir halde yattığım için uyandığımda da yine yeni yazmaya koyulduğum şiire devam ediyordum. Dizeler birer şiirkuşu olmuş uçuşuyordu belleğimde.
Asansöre bindiğimde incecik bir hüzün taşıyan Nilüfer’in kavak yelleri şarkısı çalıyordu. Asansörden indiğimde her zamanki gibi asansörün karşısındaki posta kutularına gözüm ilişti. Çünkü her geçişimde posta kutusuna bakarım. Vaktimin de dar olduğunu düşünerek hızla posta kutusunu açıyordum ki yanıma hiç kitap almadan bir yolculuğa çıktığımı fark ettim. Tekrar yukarı çıkıp çıkmama kararsızlığı içerisinde posta kutusunu hızla karıştırırken, sonbahar güzelliğiyle sarılmış, sarı bir zarfı açtığımda, içerinde “şiirtüven” kitabını gördüm.

“adresini sorduğun gülü,
kim sevebilir ki dostum
iki umutsuz şairden başka!”

Önce yolculuğu kurtarmıştım. Çünkü son on yıldır çantamda kitap olmaksızın, evden dışarı adımımı atmamışımdır. Ahmet Uysal’ın İda esintili, kılcallarını aşkla beslediği “şiirtüven” imdadıma yetişmişti. Uzundur merak ettiğim kitap elimdeydi ve en önemlisi de sabahın o saatinde yine şiirle buluşmuştum. Yani şiir bulmuştu beni.

Şiirin güzelliği de bu belki. Hiç beklemediğiniz zamanlarda sizi karşılaması. Bir otobüs terminaline yalnız başına ineceğini ve koca bir şehirde nasıl da kaybolmadan barınabileceğini düşünürken, bir bekleyeninin olması gibi… Ansızın bir şiirin kalbe girmesi gibi… Sen hiç bilmesen de bir özleyeninin olması gibi… Bir kadının iliklerine kadar sevilmesi gibi… Aşağıda okurken içerisinde bulunmamak üzere kaybolacağınız dizeler gibi:

“soyun çekinme çırılçıplak
çıplak olmalı deniz dediğin”

Uçakta İstanbul’a varana kadar kitabın bir kısmını okudum. Şöyle diyordu Ahmet Uysal:

“görmeyen kalmadı, yadsıma:
her gece kumsalda, göğsüne
ay ışığı sürdüğünü.”

Aşkın enine boyuna işlendiği imgenin zirve yaptığı kitaptaki şu dizelerde oldukça çarpıcı:

“beni yama iki çenek
güz yerine ipekli
iki evcikli
siyah sütyenine”

Akşam Ankara’ya dönüşte aynı kitabın heyecanıyla yolun nasıl geçtiğini anlamadım. Ahmet Uysal şiiri, okuyanının içine çekmesini ve okudukça akmasını biliyordu. Kolay okunan ancak içeriği derin dizeler toplamıydı. Zaten bir şiirin en önemli özelliği de insana çabuk geçmesi değil midir?

“dağ en geniş ve en yalnız eteğini
serdi yalnızlık avluma”

Şiirleri tamamladığımda, hala İda esintisi aralıyordu gömleğimin düğmelerini, göğsümün ateşini biraz olsun söndürmek için. Kendi kendime daha bir yalnızlaştım bende. Bir kadın kalbime serdiği eteğini toplayıp gitmişti çoktan. Acılarım sıra dağlar halini almıştı. Kendi başına ne yapamayacağını sorgulamaktaydılar.

Ben bir iskete kuşu, uçağın içinde kendimi arıyordum. Pır pır “şiirtüven” ezgileri içinde, kapalı bir mekanda açıklığıma uçuyordum.

MUSTAFA ERGİN KILIÇ
19 KASIM 2006

şiir seyrüseferinde dört kitap

2010-12-10T01:45:00.000-08:00

İpek Yarası(1)…

Ben şurda kalırdım, şuracıkta

yazı altımdan çekmeseler

Şurda bir zakkumun dibine sererdim kilimimi

sararıp beklerdim aşk başıma

Yeter ki çekmesinler yaz'ı altından, bekler o şuracıkta, aşk başına! Nasıl güzel dizeler bunlar, bu nasıl bir dervişçe razılıktır, bu nasıl ipek gibi bir tevazudur diyesi geliyor insanın! Ama biliyoruz ki bir tek aşk'a, dostluğa, insana eğiktir aşk kesiği boynu şairin; kötüye, kalleşe, cellada değil. Bu şiirin damarında Yunus'la Dadaloğlu yan yana akar çünkü!
Ahmet Günbaş'ın son şiir kitabı "İpek Yarası"ndan söz ediyorum. Bu kitabın sayfaları arasında gezinirken neler neler çıkmaz ki karşımıza! Hınzırçiçek-cümbürçiçek baharlar, güzler… Nur topu hüzünler, düşbağı çözülen sevinçler… Bodoslamadan yaralı yürekler, selek şelâlelere giydirilen uçurum masalları… Şiirtepeler, şiirkuşlar, şiirsimitler… Özgün imgelerle yüklü, toprağı güçlü, bereketli bir şiirdir bu. Cefayı da, sefayı da aynı ölçüde bilen. Tok sesli. Yeni, çağrışımı bol, capcanlı sözcükler yaratmaktan çekinmeyen. Yakıp yakıştıran.

Bu şiirin içinde dostluk vardır, -bahane'dir setbaşında buluşmalar- (Ateşi bölüşüp dağılmıştık / Yollarda kor izleri), meydan okuma vardır (Hodri meydan! Dedim düş kasabına / Gülün sabrı buraya kadar!) ama en çok insan vardır. Üzerinde konuk olduğu her coğrafya parçası insan'la anlamlı ve değerlidir şairimiz için, insan'la güzeldir. Toplumcu damardan beslenmiştir o, gürül gürül; yaşamın içinde kaynaşıp duran hiçbir şeye ve hiçbir haksızlığa kayıtsız kalamaz ki. An gelir, ipek keskinliğinde bir silah olup çıkar elinde kalem. An gelir, coşu coşuverir de yüreği, "Bir yıldız bulsam da kaldırsam ayağa / halk hançeriyle örselenmiş şiiri!" deyiverir.

Bir yıldız bulsam da avutsam bebeleri

bir yıldız bulsam da dağıtsam annelere

bir yıldız bulsam da çıksam sabaha

Bir kez daha söylüyorum: Siz o yıldızı çoktan bulmuşsunuz sevgili Ahmet Günbaş! Işısın dursun geceden sabaha.

***

Yağmurkuşunun Türküsü(2)…

Bu yağmurkuşu şairin yüreğinde şakıyor! Bir ötücü kuş değil midir şair de, bu insan ormanında… Onun ötüşleriyle şenlenir dağlar, ormanlar ve düz ovalar… Şehirlerin sisi pusu, gönüllerin kiri şairin yürekten kopup gelen dizeleriyle arınmaz mı, şar şar!

Bülent Güldal'ın Ekim 2006 yılında İmbat Yayınevi'nden çıkan son şiir kitabı Yağmurkuşunun Türküsü'ndeki şiirler bana Ege'nin harmandalı türkülerini anımsatır, her okuyuşumda. Bir harmandalı türküsündeki gibi yiğitçe ve sakınmasızca vurur dizini şair şiirin bereketli toprağına; işte böyle:

Gül ömürler öğütülüyor ateş değirmenlerinde

acıların izini sürüyor yorgun kalabalık

aklım erdiğinden beri içindeyim bu hüznün

kabara şakırtısı, kurşun yarası, kan damlası

kuşlar geçiyor düşlerimden gökyüzü renginde

türkülerine yüz çevirip kalem kırıyor hakimler

Yukardaki açılış dizeleriyle ve ardından "Her eve bir Nâzım verelim!" ünlemesiyle başlıyor toplanmaya yağmur bulutları. Bunlar ilk işaretler! Birazdan başlayacak sağanak!

Kim haksız diyebilir şair için? Her eve bir şair versek, her evde şiir olsa ! Çok mu gerekli ha, bunca ayrıntı, bunca çanak çömlek, bunca senet sepet, bunca zincir; onların arasında şiire yer yok mu; şöyle elimizin tersiyle ittirip bütün bu pılı pırtıyı, birazcık olsun yer açsak şiire! Her evde şiir olsa; Nazımlar, Ahmed Arifler, Hasan Hüseyinler, Özdemir Asaflar okunsa, Üvercinkalar uçuşsa; bak o zaman nasıl gümrah çiçekler fışkırıyor cam içlerinden, nasıl "aşk" burcuna giriveriyor dünya, kovup karanlığı! 'Nasıl beyaza keser gibisine oluyor yedi renk'!

Ama o var ki, "ışık merdivenleri"ne izin vermeyenler var. Nice filizkıran fırtınaları, kar sızıları!

Öte yandan yağmurkuşları da var bu ülkede; yüreklerimizi ıslatan, arıtan berrak yağmurlar da var. İyi ki var! Yoksa söyleyin, "nasıl bakarız gözlerine çocuklarımızın"?

Tanrısı insan olan bu ayinde

akacağı ummanı buluyordu su

hangi pencereye konacağını kumru

"Güz kıyımının ötesinde bekleyedursun kirli ölüm", hep aşk'a, ışığa ve yaşama dönük şairin yüzü. Siz hele bir yol kulak verin yağmurkuşunun türküsüne!

***

Ertelenmiş Düşler Kitabı(3)…

Son okuduğum şiir kitapları arasında, Eskişehir'de şu anda Yazılıkaya Şiir Yaprağı'nı çıkaran değerli gazeteci ve şair Rahmi Emeç'in 1982-2004 yılları arasında yazdığı şiirleri topladığı "Ertelenmiş Düşler Kitabı" da var. Şiir kitapları bir seferde okunup bitmez zaten; yavaş yavaş okunur, tane tane okunur, dönüp dolaşıp okunur. Hatırlandıkça okunur, unuttukça okunur; bazen biri öne çıkar şiirlerden, bazen diğeri. Kitapçı raflarındaki en talihsiz türse şayet şiir, özel kütüphanelerdeki en talihli türdür bu açıdan. Bir kuşun uçuşu, aldığımız bir haber, duyduğumuz bir söz, belki bir sözcük, bir ses, bir koku, akla getirir de açar yeniden okuruz özlemle ve bazen de merhem olsun için. Bazı şiirler okudukça anlam kazanır; bazıları yaşadıkça, yaşadıklarımıza denk düştükçe. Bazen, aylar önce okuduğumuzda fark etmediğimiz, öylesine okuyup geçtiğimiz bir şiiri, hayretle ve gecikmiş bir büyülenmeyle fark ediveririz. Şair için nasıl vakti zamanı varsa bir şiirin, okur için de vardır.

Bazı şiirlerse unutkanlığa konan dinamit lokumlarıdır, sürekli anımsatır, unutmabeni çiçekleri gibi tazeler durur belleklerimizi. Bu "ertelenmiş" şiirler gibi… Ertelenmiş Düşler Kitabı sevgili Rahmi Emeç'in, "yeryüzü kardeşliğin yurdu olsun diye" imzaladığı bir kitap. Belli ki hep bu umudu duyup yaşamış, yeryüzü kardeşliğin yurdu olsun diye yazıp eylemiş bir şair Rahmi Emeç; yaşam öyküsünden, şiirlerinden süzüp çıkardığım kadarıyla. Ertelenmiş düşler… Evet, bu kitap gerçekten bir ertelenmiş düşler kitabı. Unutkanlığımıza yumuşak, kıyamadan atılmış bir tokat gibi. İşte bu yüzden gözlerimizi ve genzimizi daha çok yakıyor ya:

gençlğimin coşkuya tutulduğu mayıs

kim hırpalıyor dalındaki kirazı

urganlar geliyor, ölüler gidiyor

üç resim ekleniyor göğsümdeki afişe

Güzkırgını, hüzünle karılmış ama umudun ve direncin de alttan alta hep hissedildiği şiirler… İlk şiirler daha destansı bir hava taşıyor, bu "destansılık" son şiirlere gelindikçe azalıyor giderek. Bildiğim kadarıyla şiire uzunca bir süre ara vermiş bir şair Rahmi Emeç. Bu kitap, bu uzun süre boyunca yazılmış şiirlere ve "ertelenmiş düşler"e ödenen bir borç gibi geldi bana. Faiziyle, fazla fazla ödenmiş bir borç hem de!

bir gelinciğe durunca hayat

ateşe ve suya dönüktür insanın kalbi

ya söner umutları, ya da yanar

bir ömür boyu

Şairin bu şiirlerdeki dize ustalığı ve duyarlı kalemi, izleyebildiklerimden yola çıkarak diyebilirim ki, yeni şiirlerinde de güçlenerek sürmekte!

***

Acının Gümüşü(4)…

işte sen de anladın sonunda bunu

yaşam ki şiirle sonsuzdur

Sevgili Ahmet Uysal'ın Bilgi Yayınları'ndan 1999 yılında çıkmış, 'çocuklar için yazdıklarının dışında' üçüncü şiir kitabı var elimde birkaç gündür. Yine semâya durmuş mevlevi gibi döne döne okuyorum. A. Uysal bence Cahit Külebi gibi, 1998 yılında Uzak Yazlarda'yla adına konan ödülü kazandığı Ceyhun Atuf Kansu gibi şiirimizdeki yerleri tartışılmaz, Türkçe şiirin temellerini atmış ozanların soyundan geliyor. Yaşanan coğrafyadan beslenen yoğun bir lirizm, ülke, doğa ve insan sevgisi, ılık ve yumuşak imgelerle yüklü güzelim dizeler…

Kitabın sonuna üç yazı eklenmiş. Fahrettin Koyuncu'nun onun "Bursa'da Sisli Bir Sabah" şiirini incelediği bir yazı ve kendisiyle yapılmış iki söyleşi. M. Mahzun Doğan'la yaptığı söyleşinin bir yerinde bakın ne diyor Ahmet Uysal:

"Günümüz şiiri birkaç kanaldan akışını sürdürüyor. Şairler arasında estetik farklılaşmalar var. Tabii ben de bu kanallardan birinden akıyorum. Ama, benim aktığım kanal öyle sanıyorum ki, yaşananlara daha yakın. İnsan sıcaklığına daha yakın.

Öteki kanallardan akan şairler, şiirimizi zenginleştiriyor, geliştiriyorlar. Onlara öyle kesinkes karşı değilim. Ancak aynı şiirin çoğaltılmasına karşıyım. Şairler kendi sesini bulmak zorundadır. Bu da şiirimizi, dünya şiirini tanımakla, bir süzgeçten geçirmekle, yeni sentezlere varmakla olanaklıdır."

Ben bu, acı'nın gümüşü üzerine nakış gibi işlenmiş,"gizlisi saklısı olmayan", "güzaltı"nda yazıldığı âşikar, kuru ot ve orman yolu kokan ve hep bir tılsımın demini çeken ince savat işi şiirleri çok sevdim. İşte onlardan biri:

temmuz bulutu

bu yaz da çok ağrıdı kalbim

biraz daha yaklaştı o ıssız orman uğultusu

halbuki benim yaz ırmağına değen

kiraz dalından farkım yoktu

ellerim oğul otuydu

gözlerim erguvan moru

dudağım kapari çiçeğine sarılan

temmuz bulutuydu

ah kalbim bütün bunları

nasıl da unuttu

(Ahmet Uysal / Acının Gümüşü)

(1) İpek Yarası, Ahmet GÜNBAŞ, İmbat Yayınevi, Ekim 2006

(2) Yağmurkuşunun Türküsü, Bülent GÜLDAL, İmbat Yayınevi, Ekim 2006

(3) Ertelenmiş Düşler Kitabı, Rahmi EMEÇ, ATM Yayınevi, Eylül 2005

(4) Acının Gümüşü, Ahmet UYSAL, Bilgi Yayınevi, Ekim 1999

Perihan BAYKAL
Onaltıkırkbeş, Sayı:19

rüzgâr yolu

2010-12-01T23:22:00.000-08:00

hani olur da yaz sonları gelirseniz

aylı gecelerde kuşların uçtuğu

rüzgâr yolunu bulmalısınız önce,

kuğuların son sesini kumsalda.

ırmağın üzerinde lavanta dalları,

sürükleniyorsa ege’ye doğru;

işte orada bir köprüye sormalısınız

elinden gül düşüren ozanın izini…

yalın idiller serpiştirilmiştir, dikkat

sözcüklere basmadan geçmelisiniz,

gelişiniz veda öpüşleri içinse eğer

omzunuza yusufçuklar konar.

benimle birlikte eskiyen taşlara

değecektir ayağınız, bakarsınız

dudağınızı böğürtlen dikeni çizer,

mavi çiçekli otlar takılır yakanıza.

‘sakın ola!’ ardınıza dönüp bakmayın,

ağaç kabuğu olursunuz yosunlu!
ahmet uysal/kasım 2010

rüya

2010-11-16T10:09:00.000-08:00

rüyamda

troya’dan istanbul’a gidiyormuşum
yanım sıra evreşe yolları:

deli rüzgârlar altında iki dört nöbetini
tutuyormuşum şiirin

üstelik bir de balkan yağmuruna
tutulmuşum salkım/sıklam

idalı yaz ırmağı yatağını değiştirmiş
arkamdan geliyormuş

homeros’un kör oğluymuşum işte
gözlerinde kum ağzında çakıllar…

ayvalık'tan görüntüler

2010-11-10T12:42:00.000-08:00

taş ustasının ebruli günlükleri

2010-10-22T11:33:00.000-07:00

PERİHAN BAYKAL

TAŞ USTASININ EBRU’li GÜNLÜKLERİ*

sabah kızıllığına karışayım

yosunlu taş sunaklarda;

kendi putumu taşıyayım,

boynumda gümüşü parıldasın

yaşamış olmanın aşkı…**

Ne görkemli bir sanattır ebru! Ne güzeldir, doğanın bağrındaki o gizil ve gizemli kudret! Sonsuzca çeşitlenmek, dalgalanmak, hârelenmek; her damlada yeni biçimler almak. Durmaksızın devinen doğa gibi, elementleri sınırlı ama büründüğü formlar sonsuz. Ebru! Çokça ustalık ama ille rastlantı. Şiir nasıl planlı programlı bir şey değilse, kalemi eline almadan önce, belli belirsiz, tıpkı bir nemf gibi uçucu imgelerin dışında, bilmiyorsa şair ortaya çıkacak sonucu; ebru ustası da bilmez, yapıp bitirmeden, nasıl bir renk cümbüşünün çıkacağını ortaya. O güzel şaşkınlık, yazan-yapan kendi değilmişçe, o hayran bakış! Olmazsa olmazı, büyülü çekiciliği şiirin ve ebrunun.

Ve işte Eylül Ebruları! Şair de tıpkı bir ebru ustası gibi, kaleminin ucundan renkler damlatmış, damıtırca, şiirin o her dem ılık döl suyuna ve bu güzelim lirikler doğmuş, yaprak yaprak. Her bir damarında yaşamın özsuyunun nefes alıp verdiği.

Hep derim: Ahmet Uysal şiirinin bir coğrafyası vardır. Dün’ü ve yarın’ı bağrında bütünleştiren, yekvücut kılan; hep ‘an’ı yaşayan, zamansız bir coğrafya. Hissedersiniz, dışa dönüktür, hep dışarıdan bir yerlerden eser şiirinin rüzgârı. Ege kokar, zeytin kokar, defne yaprağı ve kekik kokar onun şiirleri. “Yaşadığı yere benzer.” Okurken hep bir su tadı dilinizde, aroması bazen deniz tuzu, bazen yalbırdayan köpüğü “sutüven”in. Açıktır, dupduru bir aynaya bakar gibi bakarsınız onun imgelerine. Hep hayata ve insana dönüktür yüzü. Kendiliğinden ve sentetiklikten tümüyle uzak.

Rilke “iyi şiir, okurken kalp atışlarınızı hızlandıran ya da yavaşlatan şiirdir” der. Ahmet Uysal şiirlerini okurken, kıyısı söğütlü, dibindeki ipil ipil, rengarenk çakılları görünen bir su başında durmuşsunuz da, suyun o şırıl şırıl akan sesini dinliyormuş gibi olursunuz ve yavaşlar kalp atışlarınız. Öfkesiz ve dingin. İrkiltip şaşırtmaz sizi. Sevdiği sözcükler vardır. Alır o sözcükleri, dilinde bir damak ustası gibi zevkle gezdirir; okşar; dalından koparmaya kıyamadan koklar gibi bir çiçeği. Uzaklıkları sever. Doğanın cömertçe sunduğu, insanoğlunun kıyasıya harcadığı güzelliklere o şefkatle ve saygıyla dokunur. İncecik selamlar gibi sevilen bir yolcuyu, bir sepet yolluk sunar gibi; üzümlü, incirli, çökelekli.

Tanrıları, ama en çok tanrıçaları vardır. “Ege kumsalında parıldayan” çakıltaşlarına benzer dostları, dostlukları. Onlara yazar şiirlerini, onlardan feyz alır. Şiirin sofrasına hiç yalnız oturmaz, ille omuzbaşında bir sıcak nefes olsun ister; paylaşmayı sever. Bütün mevsimlere, yılın on iki çeneğine de uygun sözceleri vardır, ayırmadan ve incelikle sever hepsini ama ille güz! En çok güz’e, o “şarabi eşkıya”ya yazar güzellemelerini. Yaz ırmaklarının düştüğünde debisi, şarabi güz dostluklarına usulca aralar kapısını. “Ev yapımı şarapla kalamar” hep yamacında. “Sözcükler alır, sözcükler verir.”

Aşk vardır şiirlerinde. Naif ve eflatuni. Yazması oyalı türküler, sevgiliye “siz” diye seslenen şarkılar çalan bir radyo, işler durur yanıbaşınızda bu şiirleri okurken. Uyaklarında ve koyaklarında bindallı dağ etekleri, büyülü uzaklıklar. Bir bakarsınız dağ olur o erişilmez sevgili, bir bakarsınız nehir; bir şiirinde çalı/yaz/kuşu, bir diğerinde güz patikası. Doğa nerde biter, sevgili nerde başlar, belirsiz. Panteist bir coşkuyla, bir bahar ayini edasıyla yazar çoğu kez. Aşk ki bencillikle bağdaşmayan duyguların başında gelir, yücelten, aşkınlaştıran, hatta ki ondadır bayrak; bilinir. Tutmaz avcunda çırpınan kuşu, savurur göğe masmavi ve yine sarınır ipek bürümcüğüne kelebek kozasının, yeni bir şiire değin. Bilir çün: Şiir bir “kızılca halvet çilehanesi”dir.

Yalın şiirin, az sözcükle çok şey söylemenin ustasıdır ya, Homeros’un yaşadığı topraklarda yaşıyor olmasından mıdır, kokladığı kadim havadan mıdır nedir bilinmez; göreceksiniz Eylül Ebruları’nı okurken; “ırmak şiir”e, destansı bir söyleyişe de alabildiğine yakındır kalemi. Taş Ustası’nın günlüğüyle savrulurken öte zamanlara, zamansızlıklara, derinden derine hissedersiniz: Vakitsiz gelmiş, taşın-çiçeğin, kuşun-kurdun kardeş olduğu kadim zamanları, o altın çağları özler gibidir.

“Dünya güzeldir ama bir şairin gözüyle daha da güzeldir” demiş Goethe. Eylül Ebruları’nı, bu, suyun iki yakası arasına zeytin dallarından köprüler döşeyen, doğa denli yalın şiirleri okuyun ve dünyanız daha da güzelleşsin. Aşkların erişilmez güzelliğinden bir gül, usulca değsin yanağınıza.

Kuşların ayak izine

Basarak bulunur orada,

Şairin son adresi.***

Şiir ola!

*Eylül Ebruları, Ahmet Uysal, Mühür Kitaplığı

** Aşkın Gümüşü, Eylül Ebruları, S.35

***Şairin Son Adresi, Eylül Ebruları, S.71

(Şehir, Mart 2010)

2010-10-18T12:43:00.000-07:00

HADE BE İDA

bunca güvendiğim troya rüzgârı

neylersin bir gecede kırıştırdı yüzümü

aynı yaşa geldik bahçemdeki

homeros’tan kalma zeytin ağacıyla

ben ki aşka güvenirdim doğrusu

kalbime büyülü sözler pompalayan :

her sabah yeni bir şiirle uyanırdım

içimde ılık kumsallar uzanırdı

yaz ırmağına güvenirdim dahası

onun harika mavi çakıllarına

her gün kırk şiir yazardım tutkulu

hayıtların arasında hayallerimle

gerçeği söylersem ey sevgili ida

en çok otlarına güvenirdim senin

sendin ömrümün söylenceler sunağı
tanrımdın, kuşların olurdu benimle:

hade be ida, sen de beni korumadın!

ahmet uysal/18 ekim 2010

eylülde söylenen şiirler

2010-10-17T00:46:00.000-07:00

AŞK YOKSA

şiir bedenle söylense de
şairin ruhudur onu yazan

karanlık çağların başlangıcıdır
kuşkusuz iki kalbin birlikte kararması

okşamak geçmiyorsa içinizden
bir sokak kedisini, eyvah derim

sözgelimi güllere yağan yağmur
ıslatmıyorsa dudağınızı:

şiir asla geri dönmeyecektir!

EYLÜL RÜZGÂRI

eylülü de sürükler bu rüzgâr:

nasıl bulunur bilinmese de
ham ipeğin ucu; kırgın bir kalp için
upuzun bürümcükler örmeli

masal ülkesinden
belki ılık bir sözcük
unutulmuştur kapı arkasında

mavi şehirler arasına okyanuslar girebilir
ama kıyıda bir denizyıldızı
bırakarak!

GÜZ İÇİN ÜÇLÜKLER

güz dediğiniz uzak
kadınlarla gelir; dudakları,
sağanak yağmurludur.

*

şiirin gizli bahçesi bozulursa,
güz ortasında olsun
derim şairin ölümü.

*

eski güzlere de bakmalı
eskide kalan yeni için;
siz keder mi diyorsunuz buna!

*

şiirime son nokta konulduğunda
‘balkanlar üzerinden gelen
güz yağmurunda’ arayın beni!
ahmet uysal/

eksiltili günler

2010-10-14T05:25:00.000-07:00

EKSİLTİLİ GÜNLER

'şimdi nasıl koysam yerine
kırılan dalı örselenen çiçeği'
                         a.u

eksiltili günlere dipnot

düşüyor isketenin güz dönüşü

ak zakkumlu troya toprağı

son söylencemizi kutsuyor

çok eski ayazmalarda

hüzünlü sözcükler yerine

suskunluğu örtünüyoruz

avucumuza üç damla su

bırakıyor sonsuzu sürükleyen gece

rüzgârın izinden yürüyoruz

dokun bana dokun unutulmasın

geçip gidişimiz bir köpükten

zamanın kendini yok saydığı

ırmağın öte kıyısı sarabilir ancak

kanayan yanını yenilgilerin

solgun gelincikler bir daha

hangi yazlarda uzanır gökyüzüne

hangi ıssızlığın kıyısına tutunur

elimizden kayan o güzel çocuklar

ayrı kaldıkça yaklaşıyor bize

yüzü belirsiz yansımalar dinle sesini

örselenmiş bedenimizle ekleniyor

toprağını arayan o kırık dal!
             30.08.2010/zeus altarı
        ahmet uysal

sunaklar

2010-10-09T10:14:00.000-07:00

SUSMALAR SUNAĞINDA

ey sığındığım yeryüzü,

güvendiğim gökyüzü ey!

siz beni korusaydınız:

şiirim esrik de olsa kendini

dağıtmazdı, sokak ağzında

sizinle buluştuğumuz geceler.

Midilli’nin kuz/alnacında

buzul katmanları giremezdi

bitişen iki sözcüğün arasına.

yangından kurtardığımız

tutku gülü, haziran ortasında

üşüyüp durmazdı böyle.

siz beni korusaydınız ey,

düş/boyu uzanırdı geceleri

ırmak buğulu kumsalınız.

tenimde yağmuruyla ida’nın

sonsuzluğa sürüklerdiniz

giz/büyüsü içinde aşkımı!

ey gökyüzüm, ey yeryüzüm,

siz beni dağ/lı dilimle

susmalar sunağına attınız!

30.05.2010/ahmet uysal

uzakkere

2010-10-05T01:23:00.000-07:00

UZAKKERE

balkanlar üzerinden gelen yağmur
yakınlığı olmalı sizinle aramızda

aynı anda vurulmalıyız topuğumuzdan
bir kuşun günbatımı kanadıyla

morkâküllü güz otları arasında
bizim için durmalıdır zaman

biliriz ki yan yanadır ıssız kırlarda
uzun saplı sonsuzluk gelinciklerimiz

eylül rüzgârı hep böyle kaldıkça
düşlerimizin yüksek ateşi sürecektir

şaravarmaz bağbozumundan sonra
uzakkere şarabımızla döneriz ida'ya

(Kapadokya'da son gün:5.10.2010)

şaravarmaz: ince kabuklu beyaz şaraplık
niğde/bor üzümü

ahmet uysal

eylül de geçermiş

2010-09-12T00:02:00.000-07:00

2010/EYLÜL ÖRTÜSÜ

eylül deyişimde hep siz vardınız

güz bitkileri uzak yüzünüzdü

rüyalarımda ağlayışı bir çocuğun

sizin hayal halinizdi

günbatımı vakti ırmak demişsem

rüya ve zambaktı dilimin ucundaki

mavi otların arasında kuşkum yok

kırdığım hayıt dalıydı kalbiniz

durup dururken dağ eteğine

nereden indi bu eylül örtüsü

daha elini bile tutamadan tanrıçamızın

ne ayrılığı bitiştirmeden kırılan dalı öpüşlerle

ey ozan ölümü sil söylenceler günlüğünden,

ot kuş ve kum olduğunu anımsa

ara sıra ida patikalarında yapayalnız açan

kırmızı güllerini kanayan eylülün,

böyle yaz sonları onda gördüğün

kendi doğumunu, sonsuz ışığını yaşamın;

unutunutanımsaunut(ama)unutama

ahmet uysal/Eylül 2010

metin güven'e ağıt

2010-08-24T07:31:00.000-07:00

GERİ ALINAMAZ

geri alınamaz ağacın belleğine

yazılan söylencemiz, her dalında

ırmakların ağzından dökülen sözler salınır

taşların ruhunda kalmıştır birlikte

suya bıraktığımız lavantalar

allığı geri alınamaz ellerimizi

birleştiren uzun saplı gelinciğin

tanımı varsa sonsuzluğun onunla

bulacağız dudağımıza bıraktığı

bütün eski yitik tanımların ipucunu

solduğu anlar umudun alınamaz geri

birlikte gidilen o upuzun yolda

verilen hiçbir söz yerini tutamaz

usulca dokunmanın rüzgârın omzuna

geri alınamaz bir aşkın belleği

belki bir sağanağa tutunuruz

bir kediye sığınırız: o tüylü dünyaya!

çoktandır sürüyordu gülün iç kanaması

hep birlikte içten içe kanıyorduk

zarflarımız yine karıştı Metin ey!

seni alıp götürdüler benim yerime…

Ahmet Uysal/23.08.2019

Metin Güven İçin...

2010-08-17T02:42:00.000-07:00

OMZUNDA “KEDİLER”

- metin güven'i düşünerek-

unuttuğum hangi eylüldü,

omzunda kediler ve gül,

dağ koruları, gökdere uğultusu.

kozahan avlusundan

ham ipeğiyle geçerdi her sabah,

boynunda sabahın tılsımı.

inebey’den eteğinde güzle

inerdi, onu öpmeyi düşündüğüm

ahşap aralığa.

yağmur kokusuna gizlerdim

yalnızlığımı, şiirini yazdığım

sisli sokaklarda

maksem’e doğru karanlıkta,

bıraktığı yerde beklerdi beni, çok eskiden

göğsüme dayadığı gökyüzü.

unuttuğum hangi eylüldü,

omzunda kediler

yağmurlardan sonra upuzun.

(şiirdeki “kuğular”ı, bir dostumun önerisiyle

“kediler” olarak değiştirdim.)

Ahmet Uysal

Metin dostumdu, can kardeşimdi, 72’den bu yana

yazıştık, telefonla her gün konuştuk. Şiire,

yazına, düşünce yazılarına çok önem vermiştir.

Onaltıkırkbeş dergisinde kendi adıyla, önder adalı

adıyla, daha başka adlarla yazmıştır. Ona merhaba Metin!

diye seslenmenin bana uzak olmadığını biliyorum.

yenilmiş ozanlar sözlüğü:2

2010-08-15T14:26:00.000-07:00

‘evvel zaman öncesi’

evvel zaman öncesiydi
mavi şiir korunağınız
salınırdı
göğsünüzde

yaz kumsallarına
uzansanız
dudağınızdan göklere
sözcük parıltısı
yansırdı

ince tülünü
aralardınız uzaklığın
kucağınızdan sulara
lavanta dalları
dökülürdü

güz sonlarında
nereye gitseniz
ida’nın ıslak kanatlı
kuşları da
sizinle giderdi

dokunsanız
yeryüzümde
yenilgi gülleri
göğerirdi

evvel zaman öncesiydi
sizi sevdimdi

yenilmiş ozanlar sözlüğü

2010-07-28T21:44:00.000-07:00

‘haziran yağmuru’

haziran yağmuru

yağsın isterdim

aramıza

yüzünüzden süzülen damlalar

usulca ellerime aksın

aksın

kuzeyli fırtınalar

savursun isterdim

aralık solarına doğru

patikalara

savursun

bütün zamanları

yenilmiş ozanlar için

mavi çakıllı

yaz ırmakları var mıydı

nerede şimdi

varsa da

son harfi de

uçup gitmek üzere

söylencemizin

hazar sözlüğü/2

2010-07-27T08:44:00.000-07:00

DÜŞ AVCILARI (*)

düş avcılarının

günlükleri oluşturur

hazar sözlüğünü.

ağlamak duadır hazar’da,

tanrıya aittir çünkü

gözyaşları.

adını taşır,

yedi çeşit tuzlu yemeğin

hazar harfleri.

tuzunu yitiren hazarlı

yitirmiş sayılır

uykusunu da.

gerçeğin içinden

bakmasını bileler,

görürler sonsuzu.

yalanın içinden

bakmayı seçense, göremez

parmağını bile.

(*)Hazar Sözlüğü, Milorat Paviç, Agate y. 2001

ahmet uysal

ileti günlükleri

2010-07-27T03:57:00.000-07:00

İleti günlüğü/2

ıssızlıklar harfini

bende unuttunuz

tozlu yoluma eklenen

uzaklığınızı

unuttunuz

sapho şiirleri

okuduğumuz kumsallarda

yan yana gelmeyecek

bir daha

sözcüklerimiz

yaz yağmurunu

beklediğimiz

ırmak ağzına

martılar da

dönmeyi unutacak

elinizden

düşürdüğünüz gülü

yüzyılın yangınları

ortasında

unuttunuz

ahmet uysal

28.07.2010

söylenceler güncesi

2010-07-26T06:48:00.000-07:00

1

MASALLAR IRMAĞI

durgun akan ırmaktık,

yosunlu çakılların arasında,

mavi çiçekli hayıtlar

donatırdı kumsalımızı;

ıslak kuğular havalanırdı

sığlaşan kıyılarımızdan,

geceleri suskun söğütler

uzak masallar söylerdi.

sözcükler toplardık yalın,

yol kıyısında boy sürmüş

uzun boylu hatmilerden,

dudağımız mora keserdi.

erguvan yazlar sızardı

sakız otlarına dallardan,

orada bir şiirin uzun sürecek

kum altı kazısına başlardık.

2

SAKIZ KOKUSU

duvarlar yıkılmadan önceydi

çoktan yazılmıştı yanılgımız

dağ eteğinde yapayalnızdık.

uzaklığımız, iki ıslak dudağın

buğulu aralığında gizliydi;

sonsuzu bekleyen evvel zamanın

gizleriydik yeryüzüne sunduğu.

köprülerde vakitler tükettik,

sapho’nun eressos’tan dönmesini

düşlerken: ege’nin kumu omzunda

dudağında sakız kokusuyla,

deniz yolundan getirecektir

kuşkumuz yok, göğsüne takıp

“gül parmaklı ida şafağı”nı.

3

FÜSUN ABLA’YA YAKIM

kirazların gülümsediği günlerdi

tutkulu kuşlarla gelirdi yaz

kız çocuğumun gözlerine,

parıltısı düşerdi ırmağımın,

ona aşkla yaşama yolları

sezdiren şiirler söylerdim.
bil ki: füsun abla’dan kalan

güzelliği korumaktır yeryüzü

belki de gidenlerin yansımasıdır

maviliklerin sonsuza bıraktığı.

size bir giz de ben vereyim:

uzun saplı iki orman gelinciği

yan yana tutar sizinle kalbimi,

yedi rengi onlarla geçerim

yağmurlu bulutların altından:

söylenceler güncesi yazmaya!

4

DAVET

tanen burukluğu dilimizde

simgeler bulmaya durduk

bizden kalacak söylencelere:

İda eteğinde mayaladığımız

lesboslu sapho rüzgârı’ ydı

küplerde köpüklenen ilk ürün.

güllerin rengini aldık

troyalı helena’nın dudağından;

küf kokulu mantarlarımızla

kalbimizde yıllansın içindi

bize sunduğu sonsuzluk.

siren kayalığının oralarda

beş kapılı bir limandan

foça/karasıyla dolu amforalar

yüklüyordu teknelere hüseyin,

kozbeyli’nin o güzel ozanı;

muazzez ilmiye şarabı’yla esrik.

davetimiz birlikte olmayadır

bütün sevdiklerimizle yap/yalın,

bu söylenceler güncesinde;

bağ bozumundan hemen sonra

ida zambak kapısında bekliyoruz:

tanen burukluğu dilinizle!

5

BÜYÜLÜ BEKLEMELER

homeros’un iliada’yı

yazdığı kayanın üzerine serdik

üç bin yıllık papirüsümüzü

biliyoruz aradığımız sedef parıltısı

teknelerin kıyılara gönderdiği

köpüklü dalgalarla sürüklenecektir

işte yanı başımızda denize karışan

yaz ırmağı tanıklık ediyor

umutla uzaklara bakışımıza:

“siz bir söylenceyi seçtiniz ey şairler,

gökyüzüne tutunmak yerine

kucaklamak yerine yıldızları!

sevdiklerinizin yüzüydü sonsuzluk,

avuçlarınızda kayan çakıllarda

bir ırmağın akışı gizliydi

beklemek iyidir hep böyle yan yana

karşı kıyıdan yansıyacak

aşkla dokunmuş tülünü şiirin.”

6

AŞKIN IRMAK HALİ

ırmak halinizle sevdim sizi
mavi çakıllı ıssız kıyılarınızla,
kırılgan hayıtların arasında
uzanışınızla…öyle tutkulu.

lavantalı yolların bitiştiği
kemerli köprülerinizle sevdim,
beni doğuran güzelliğinizdi
ıslak otların büyülü kucağına.

kekre sözcükler sürdünüz
dilime, geceleri rüzgârla öpüştükçe,
ege’nin tuzunu dudağıma…
beni benden önce gördünüz!

sonsuza gidenlerin
size bıraktığı onurlu aydınlıktı
yüzünüzde yansıyan parıltı;
o halinizle sevdim sizi

7

SAVRULAN OTLAR

kuşlar da dönebilir

bunca hüzünden sonra

ılgınlar çoktan unutmuş olmalı

ıslak kanatların sesini

aşkın tanımını gizleyen

eskil bir köprüde

kendi söylencesini
yazıyor yaz ırmağı şimdi

tutkulu akışıyla

yüzünü bile göremeden

ay karanlığında bürümcüğünü

soyunan söğütlerin!

hangi karşı koymalardan

kaldığını alnına vuran serinliğin,

ıssızlıklar yolunun

hangi karanlıktan geldiğini

bilerek atıldığı yangınları

anlatıyor defne yaprağına

o büyülü serüven dünyası

kuşatarak sürüp geliyor sesinde;

bir çocuğun sokuluşuna

dönüşmesi bundandır gecenin,

kuşların dönecek olması,

yaz sonunda savrulan otlarla!

8

YÜZLEŞMELER

daha yürüyebilirdik sizinle;

göklerle yüzleşmeye

bıraktınız beni

yollarda yapayalnız,

ne söylesem anlaşılmaz oluyor

gelincikler giriyor araya

siz yoksanız

ırmaklar unutuyor

kendi kimliğini… siz yoksanız

onlar için

bulduğumuz gizli yolu

kuşlar da unutacaktır

kuşkusuz zakkumlar

yaza doğru lavantalarla

barışı bozacaktır

daha yürüyebilirdik sizinle:

beni ırmaklarla

yüzleşmeye bıraktınız

9

SONA DOĞRU

siz varsınız sonunda yolumun

kırılgan dalınız uzanıyor önüm sıra

sanki zaman hep günbatımını gösteriyor

bir gülün dönüşümünü sevgiliye

erguvanlar vakitsiz açıyor

ida otları boylanıyor patikalarda

yenildiğim yaz ırmağı unutmuş görünüyor

olup bitenleri, ayaklarıma değiyor usulca

soluğum yok artık, sızan bedenimdir

sakız otlarından söylencemize

ne büyük aşk ne de büyülü şiir; anlıyoruz ki

iki elin dokunuşudur sonsuzluk

siz varsınız sizinle başlayan yolumun sonunda

21.07.2010/zeus altarı

ida oğullarından renga

2010-07-19T06:06:00.000-07:00

AYVALIK ŞİİR AKŞAMI İÇİN RENGA

ey yaz göçebeleri:

vaktidir şiire gidelim

göz altı evlerimizden

cunda rüzgârında

bir daha toplanalım

son gördüğümüz rüyaları

koyalım soframıza

yenilmişler ülkesinden

kimler gelir

onca yıkımdan

ne kalmıştır geriye

söz incinmiştir kuşkusuz

aşk sustukça

oradadır büyü

bürümcüğü

tuzu

ege köpüğünün!

              Ahmet Uysal

Güneşi denize düşürelim

mavisine kor bulaşsın

rüzgârla cilveleşen

bahar kokulu suyun

Başı solgun kızıl gül

iki göğüs arasında

uykuyu içsin gözleri

iç geçirsin bir çocuk

Şaşkın bir martı
tüneğini aranırken

dağın gölgesi insin

kıyıları öpen suya

Usul adımlarıyla

döne döne yerleşsin

sarı benizli ay

yıldızların arasına

Menevişli denizin

içinden yükseliveren

koca bir balina gibi

nazlıca salınsın Midilli

Sonsuzluğun sesiyle

aşk içre sarmaş dolaş

bir şimşek çakımı

serilsin önümüze

uzun bacaklı ömürlerimiz

                 Bülent GÜLDAL

Suyun estiği bilinir

rüzgârın köpüklendiği…

Tellerine değince şiirin

ne kadar söylence varsa İda’da

süzülür yamaçlarından zeytinleyin

Edremit’te tahta bir iskeleden

çözülür palamarı tirşe tarihin

Ayvalık saçlarını tarar Ege’nin aynasında

kadim taşlarından kayan ıslıkla

Cunda’da hoplayan bir balıktır zaman

aşkla sıçrar karşı kıyıya

Bir de çanlarına iyi bakılır dostlukların

gül tadında yaşamak için
                   ahmet günbaş

veda meselleri

2010-07-16T08:54:00.000-07:00

VEDALAR DA GÜZELDİR

yağmurlu bir gökyüzüdür

yaşadıklarımız belki de

mavi bir şehrin bulutlarıdır

uzun süren rüyalar

her zaman dudak dudağa

yürümek gibi ırmaklarla

sonsuzluğu gizleyerek

bir yağmur meseline

ingeborg bachmann’dan paul celan’a:

“çiçeklerle dokun bana”

bense, zamanın kalbi şiirle
dokunuyorum güllerinize sizin

hep seveceksin demektir

2010-07-11T04:09:00.000-07:00

HEP SEVECEKSİN DEMEKTİR

gizemli orman yolunda ,

ak çakılların üzerinde yalıncak,

yağmurun kuşatması seni;

o büyülü aşktan kalmıştır elbet,

gün ışığı halinde yeryüzüne.

eski sözler düşünüyorsan

yürüdüğünde çocuklarla birlikte,

bir kadın gülümsediğinde

kalbin yeni bir şiire uzanıyorsa,

öyle çok sevebilmiş olmanın

izi sürüyor demektir tininde.

ıssız bir sokakta, su köpüğünde

ıslak kanadında martıların

orada, parıltısında bir yıldızın,

sanki buğulara dönüşerek

önlenemeyen kum uykusunda…

dalgın belleğin hep duruyorsa

unuta unuta yaşadıklarında,

seslerden sıkılıyorsan karanlıkta

yağmurlu havalar arıyorsan:

hep seveceksin demektir onu!

ahmet uysal

ida güncesi

2010-07-08T20:14:00.000-07:00

Yine inanılmaz rüyalar görüyorum. Sargılar içinde yüzü belirsiz bir kadın. Elini uzatıyor bana, ama öyle uzak ki, tutmak istediğim parmakları boşlukta kalıyor. Ağlıyorum. Yaşlar savruluyor gökyüzüne. Uyanınca Füsun Akatlı’nın ölüm haberini alıyorum. Kederler içinde şöyle düşünüyorum: Neden haberleşmeyi unuturuz dostlarla! Tozlu yollardan ara sıra geçmeyi neden önemsemeyiz? Yakınlıklar kısa sürede buzullar arasına düşer mi? Sonunda kaçırdığımız davetlerin acısı mı kalacak bizden geriye? Her sabah bulutlara, yağmur damlasına, saçaklara konan kuşlara, uzaktan geçen gemilere gülümsemek, bir dizenin dudağınızı yakıp geçmesini duyumsamak…Ufacık güzelliklerden başka yaşam nedir ki! Ne oldu o sabahların getirdiği hazlara? Buğulu çay bardaklarıyla gelen görüntülere? Şiir mi bırakıp giden kalbimizi, biz mi onu terk ettik? (temmuzlar...temmuzlar)

hazar sözlüğü

2010-07-07T02:37:00.000-07:00

ATEH

rüzgârında ot biten

hazar’ın bir de ben girdim

kavimler kapısından.

başımı koydum hayallerle

‘gözyaşı yastığı’na

hazarlı bir kadının.

sözlüğün altın nüshasında

aradım ölümcül tümceyi:

‘kelam beden oldu’.

‘sıçrayıcı ateşe’

yakalandım ansızın

daha birinci sayfada.

yedi çeşit tuza banan,

parmaklarına dokundum sanki,

o güzel prenses Ateh’in.

tuz gibi

dağıtıyordu onun

hazar yüzünü yalnızlıklar.

bir aynada gördü Ateh,

göz kapaklarına yazılmış öldürücü

harfleri ve bu yüzden oldu ölümü.

(*) hazar sözlüğü, milarot paviç, agate yayıncılık, 2001.

ahmet uysal

iki şiir iki gerçek

2010-07-01T00:08:00.000-07:00

O TEMMUZLAR

Nereye gitsem karşıma çıkıyor ansızın
O temmuzlar, gözlerine benzeyen bir kızın

O temmuzlardı karanlığı sevdiren bana
Parlarken uzaklarda ışığı bir yıldızın

Otlarla, böceklerle uyuduğum günlerdi
Simgesiydim sonsuz bozkırlarda yalnızlığın

Şimdi unuttum bütün adları ve yüzleri
Yüreğimde yangınları kaldı temmuzların

Solumak, bir daha solumak o temmuzları
Güzelliğine vararak çok eski yazların

Ahmet Uysal/1990/Balıkesir

(Sularla, Yeni Biçem Yayınları, 1994;Bursa)

(Açıklama: “O Temmuzlar” başlıklı şiirim Madımak olayından

Çok önce yazılmıştı. Şairin öngörüsüne, düşlemine örnek

olabilir mi? Şiir ilk kez, Karşı Dergisinin “Sivası Unutma” özel

sayısında yayımlandı 1993)

YARIM KALDI SON SERÜVEN

Sen öyle düş içindeyken

Silindi suda sureti

Yarım kaldı son serüven

Döndü durdu rus ruleti

Söz eskidi su bulandı

Nasıl bulmalı yeniden

Ki birbirine karıştı

Bilinenle bilinmeyen

Sendin o yaz parıltısı

Yörüngesiz bir gezegen

Yalnız, umarsız, bulutsu

Karanlık sularda yüzen

Bitti mi o mahur faslı

Ay ışığında söylenen

Ateşin suyla dansıydı

Yarım kaldı son serüven

Ahmet Uysal

(Uzak Yazlarda, Düşlem Yayınları, 1998 Bursa)

(Açıklama: Şiirii Madımak olayından hemen sonra,

Metin Altıok için yazmıştım. Ne yazık ki

Kitapta ona adayış notu noksan kalmıştır. Bu gerçeği sırası

Gelmişken açıklamayı uygun buldum)

2010-06-28T09:18:00.000-07:00

HAZİRAN SONU GÜNCESİ

(aşkın ne olduğunu

haziran sonu güncesi

anlatsın size…)
yakanıza oğul otları takın

kalp ağrılarınız sağalsın;

tutup dalından dudağınıza,

gül yetiştirdiğiniz

odanızda şiirlerin yanına…

göç yolundan gönderdiğim

kırık hayıt dalı tılsımlıdır

boynunuza değsin kuşluk vakti

uzanıp uzanıp öpsün düşlerinizi.

mor zambakların arasına

bir daha gelirsiniz belki

yeniden kuşlar uçurmaya!

yaz yağmurundan sonra

patika kokulu yatağınız upuzun

çoktan serilmiştir kırlara…

üçlükler

2010-06-25T13:21:00.000-07:00

HAZİRAN ÜÇLÜKLERİ

haziran
yıldönümüdür
yenilgimin

haziran
ortasından bölünen
kalbimin dolunayıdır

süryanice söyletir
şiirlerimi
dilim tutulduğunda

dağ eteğinde,
ırmak sandığım
büyülü günlerimdir

ancak haziranda
ulaşırım bir zambağın
yalınlığına!

ahmet uysal

iki düşlem

2010-06-20T09:08:00.000-07:00

İKİ DÜŞLEM

iki düşlem arasında
bıraktı beni ida yazı:

biri gülün yansıması
öteki kum altında tanrıça!

iki ırmak: burgaçları hasanboğuldu,
çakılını üzerime süren sutüven!

biri doruklardan geliyor,
öteki dağın kalbinden!

hangisine şiir yazsam,
öteki tutup sürüklüyor ege’ye!

birinde yıkıntısı ütopyamın,
ötekinde toprağımın sancısı!

geçit vermez, ikisinin de yatağı
derinlerde kalmıştır

sonsuzluğu simgeleyen
onlardı eskiden.

hayal evim şuracıktaydı
hayıtlı avlusuyla;

kıyısında durduğum
yalın kumsal!

onlarla tanıdım upuzun ebruli
uzanışını sevdiğim kadının.

büyülü eleğimsağmalar
köprüsüydü ikisi de:

lavanta dalı izler bırakırdı
üzerinde masmavi öpüşenler.

şimdi dilim tutuluyor
hangisiyle konuşmak istesem!

uzak çavlanlara uçuyor,
içimdeki kuğular!

bilinir, gizli yanı vardır
kırılan her dalın tutunacağı.

bir kuş kanadı değse söğütlere,
kökleri bulutlardadır:

ah, sizinle salınan zakkumlar
neden böyle zamansız döküyor yaprağını?

nasıl da ıssız kalmış yıldızların
ağdığı eskil troya yolu!

söyleyin: sonsuzluk kapısında
hanginiz dokunacak dudağıma?

nerede öpüşeceğiz
yeryüzünden sonra?

bilmek isterdim hangi kıyınızda
gizleniyor kum olacağım gün!

yenilmiş bir ülkeyim ben,
daha kuşatma halindeyken!

Troya köprüsü/20.06.2010

dönüşü olmayan

2010-06-13T08:31:00.000-07:00

DÖNÜŞÜ OLMAYAN

rüzgâra bürünmüş kadınlar

yağmurla konuşurlar

gökler adına

gül büyütürler odalarında

yeryüzünden uzakta

tanrıça olurlar

dudakları sözcüklere
emanettir

ürpertili tenleri

düşlere

dönüşü yoktur haziranda

rüzgâra bürünmüş kadınların

ahmet uysal

durmalar

2010-06-09T07:06:00.000-07:00

HAZİRAN IRMAĞINA DURDUM

troya köprüsü altında upuzun

ırmak sandığım tanrıçaydı o

lavantalar sürünürdü geceleri

mavi hayıtlarla sevişerek

kuzgunlar gelirdi kuzeyden

sonsuzluğun gizini aramaya

kırk şiir savurmaya burgaçlara

homeros’un kör oğulları

yüz görümlüğüydü ona sunduğum

mor dikenli otları kırların

dağlı bir kadın iri gözlerini

unutmuş olurdu uzak gözesinde

sözü onunla sınardım

gülün gölgeli buğusuyla

yan yana tutmaya iki gelinciği

düşlerimle örtüştürmeye iki kalbi

8.06.2010/Ahmet Uysal

2010-05-23T09:38:00.000-07:00

MUAZZEZ ABLA

mahzun ve uluer’in
mualla’sı varsa…

yıllar da geçse,
gözümün önünden gitmiyor
o vesikalık görünüm:
upuzun saçların döküldüğü,
yüzünüzün yangını

aklımdan geçirmezdim
benden yaşça büyük olduğunuzu;
asma yaprağı toplamaktan
iki büklüm bağlar arasında,
basma entarinizle
arka bahçede sabırsız,
görünmenizi beklerdim

ne güzel, gelin demekmiş gediz:
söylenceler bu yüzden
sizi çağrıştırıyor muazzez abla!
eski manisa’nın tozlu yollarını,
tek katlı bahçeli evlere
çıkan istasyon altını,
nasıl unuturum!

gece yarısı karanlıkta usulca
peri kızı kılığında
yıkık duvarlar arasından
süzülerek gelirdiniz:
fısıltılı masallarla uyutmaya,
nif çayında boğulmaktan
kurtardığınız çocuğu.

sizi çok sevdim;
bilmeden “fahriye abla” olduğunuzu
sevgili muazzez abla!

ahmet uysal

gül çürüğü günlerin şiirleri

2010-05-18T14:09:00.000-07:00

1
SİZİN UZAKLIĞINIZ

sizin uzaklığınız
derin bir vadiye inmektir.

güzeldir yaz imgeleriyle
donattığınız upuzun geceler.

uzaklığınızı yorumlamak,
güzeldir bütün uzaklıklardan.

uzaklığa bürünürsünüz bilirim,
eliniz elimdeyken de.

sizin uzaklığınız,
kalbinizin yakınlığıdır kalbime.

2

AH SİZİN ELLERİNİZ

ah sizin elleriniz
sevgiyi en iyi onlar anlatırdı.

bütün resimlerde
elleriniz olurdu, upuzun.

gözlerden daha önce gelirdi
bir kadının elleri.

daha önce gelirdi
dokunuşu ıslak dudaklardan.

bilmezsiniz, adınızdan da
önce sevdim ellerinizi.

anladım ki:
kalbiniz, ellerinizmiş sizin.

4

AKAN SUYU UNUTALIM MI

akan suyu unutalım mı
sarı çiçeklerin bürüdüğü.

bana gelmeyi düşündüğünüz
lavanta kokulu yolu.

unutalım mı kum olacağımızı
bin yıl sonra kumsallarda.

dediler ki şarabın kekre
tadı unutturacak her şeyi.

ah, akan suyu unutalım mı
gül düşürdüğümüz köprüde

6
SİZDEN BANA KALAN

yaprağın suya değmesidir
sizden bana kalan zaman,

işte tozlu yolun sonundayım,
uzaklığınız duruyor aramızda.

biri dönmeden öteki gidiyor
birlikte beklediğimiz kuşların.

şiir eskiyor, yanılsamadır söz,
unutuluyor dil/izim dudağınızda.

dünya buğusuydu yüzünüzden
bedenime savrulan sonsuzluk;

nasıl korusam, kalbinizden
avuçlarıma bıraktığınız ışığı;

sizden bana kalan zaman,
suya değen yanıdır yaprağın.

Ahmet Uysal/ eylül 09

ida güncesi

2010-05-07T23:55:00.000-07:00

KÜÇÜKKUYULU ÇİNGENEM, YAZ TANRIÇAMDIR

Ah, ne güzel ezgiler söylüyor güzel çingenem, ırmak kıyısında, hatmiler, lavantalar arasında! Onu gördüm, göçebe kanım kaynadı, coştu, sürüp geldim, göçü Mıhlı ırmağının büküne yıktım, bu tanrılar otağına. O benim yaz tanrıçamdır. Gargara’ya taşınmasına Zeus izin vermiştir. “Ege’nin mavisi ile İda’nın yeşili arasında öyle bir yer vardır ki; orada keskin kekik kokuluları ve lezzetli zeytin çeşitleri ile yaptığım kahvaltının tadını hiçbir yerde bulamadım. İşte orası Gargara’dır.” Homeros’un diliyle işte böyle konuşuyor Zeus. Gelincikleri okşamak iyi geliyor hasarlı kalbime. Bana uzak kalan dostluk elini taşıyor, sözcükleri yakın ediyor, tanrıçam sepetini şiirle örüyor. Çalıyazkuşum da çıkıp geliyor hayıtlar arasından. Çiçekli bir badem dalına konuyor. Onu hep sevdim ben. Ne büyülü bir sevgi bu, ırmağa dönüşen, rüzgâra bürünen, sonsuza sürüklenen…

ah, dokunur ilkyaz sonlarında
söylenen çingene ezgileri;
kırların kokusu karışır
sakız otlarından damlayan süte.

ot kokuyor yeni öpülmüş ağzı,
kır zambakları açılıyor göğsünde
eteklerinden patikalar geçiyor, yine
göçe hazırlanıyor çingene yazı.

Ansızın önüme çıkıyor Troya köprüsü. Elimdeki gülü düşürdüğüm incelikler yapıtı. Eskil dönemlerde kimler geçmiştir üzerinden. Orada kalmak ve yok olmak istiyorum. Tanrıçama sunmaya al bir gül arıyorum. Sarı, mor, pembe güller arasında dolaşıyorum. Kırmızı gülü tomurcuklarından tanıyorum. Mevsim daha çok erken, haziran güneşi vurmadan açmaz onun minicik tomurcukları. Kalbimi batırmalıyım dikenlerine ki hemen açsınlar; öyle de yapıyorum; gül bir yandan kanıyor, kalbim bir yandan. Şiirim bu kanamadan doğuyor. Kırmızı bir gülü tutkuyla sevenlerin kan kaybı süreğendir. Büyük aşktır belki de bu kanamanın adı. 7.05.010/

troyalı helena'ya şiirler

2010-05-05T01:20:00.000-07:00

TROYALI HELENA’YA VEDA/8

yıkılmadan önceydi Troya

köprüsü, tahta atımla geçtiğimde

yaz ırmağına gül düşürdüğüm günlerdi

upuzun olurdu sevdiğimle aşkın ömrü

söylencemizi Assos taşına yazardım

eteklerimizde Tenedos rüzgârı

Sapho’dan şiirler okurdum geceleri

yaz yağmurları eklenirdi haziranda

gözlerinin gece güzelliğine senin

uzaklaşmak istesem ellerinden

aramıza uzun saplı gelincikler girerdi

ay ışığı su yolu uzatırdı lesbos’a

seni öperken yeryüzünü öperdim

mavi çiçekli otlardı sende okşadığım

gün gelir umutsuzluk kaplardı fırtınalı

köpük içinde ürkünç deniz yönünü

sen elini uzatınca kırmızı mor

güller açardı kar altında gürültüyle

bilirdin ki eski bir yoldum ben

sarı dikenli otlar arasından gelirdim

hüzünlü ezgiler söylediğinde

yenildiğim düzlükte yeniden başlardım

aşk şiirlerine, eski umut ezgilerine

sana akardı zaman bir daha bir daha

yalnızca sen olurdun zamanın kalbi

önüne şiirin büyük atlasını sererdim

nehirler akardı dizelerimden

beni gizemli sözcüklerle sorgulardın

Sapho’dan söz ettiğimde dalgınlıkla

ne ölüm ne ayrılık gelirdi aklımıza

ne veda kokusu çiçeklerin çığlığında

sonsuz aşka uzanırdı bütün dallar

isterdik ki aşkın kızgın kül bulutları

kaplasın bedenlerimizi bir anda

gözlerimizi iki zambak yaprağı…

veda sözlerine şimdi dilim varmıyor!

Ahmet Uysal

ağır zamalar/

2010-04-16T11:16:00.000-07:00

AĞIR ZAMANLAR/

söz edemedim bağışlayın,
kuşların çoktandır uğramadığı
uzak şehirlerimden size;

surlar devrildi üzerime
sırlar kapısından giremedi
bir daha yılkı atlarım, orada
sizi ve ölümü bekledim
iki ırmak arasındaydı troas rüzgârı,
yenildiğim düzlükte ne yazık
parçalandı adınızı kazıdığım
şiirler yazdığımız o kutsal taş.

giz alıp giz vermektir
troya’da aşkın adı, bilinir,
söylencelere dahil olunca,
tutku, yenilgi ve ölüm üçgeni
hep aynı mızrağın ucundadır;
tenedos bilicisi belirler
savaşlardan sonra buluşmayı,
son kez öpüşmeyi ölüme yakın:

söylediniz ve tabletlere yazıldı:
“aşk, ağır zamanlar katmanıdır
troya’da, evveli ahiriyle…”

şimdi daha da uzaktan
bakabilmek için yıkılmış kentime,
hoşça kalın güllerinizle
anacağım sizi ormanların ötesinde
inandığım kapısında zambakların,
yaşamın sonsuz olduğu göklerde.
ilkel bir şiirin gizil çığlığında
bir sümer tableti yeniden
kazandıracak büyülü evrene:
ırmakta sürüklenen sesinizi.

FERHAD

2010-04-11T11:11:00.000-07:00

ferhad!

ne de olsa, küskün bir hayatı
yaşadın sen ferhad
kendine vurdun külüngü.

orada, ayazma yolunda
yitik zamanlarla,
örseledi kalbini güz.

her iz seni oraya
sunakların tenhalığına
sürüklüyordu soluk soluğa.

bir kayanın gölgelediği
gülün dibine, ah ne güzel
döküldü külün ferhad!

ahmet uysal

(Beşparmak, mart-nisan 2010)

ağır aşk

2010-02-12T10:50:00.000-08:00

AĞIR AŞK

ağır geldi bana
vedaların şiir yükü..

ırmak yatağının böyle
ansızın kuruması güze doğru

kalbi kırık bir kadının
kırılmaları

dağılıp gitmek zamana
bin parça halinde

ağır geldi bedenime
eski meseller

dönmeyen kuğularla ölçmek
iki şehrin uzaklığını

güzel atlara sığınmak
ıhlara’da.

kapadokya 7.02.2010

günlük

2010-01-23T13:29:00.000-08:00

KAPADOKYA GÜNLÜĞÜ
uçhisar’da
sunağını arıyor
şiirin yaralı kuğusu
*
kısık bir ezgi,
otların büyülü senfonisinden:
göllerin ölümü.
*
üç katman halinde
tüf püskürtüyor üzerime
ıhlara vadisi.
*
kaç gökyüzüdür
kapadokya’da aşkın ömrü,
kaç tanrıça yalnızlığı?
*
ana/tanrıçaları
öldürülüyor ülkemin:
sürüyor recm.
*
ay haline
girdi son sözcükler, inceldi
gecenin ezgisi

ahmet uysal

ustama mektup

2010-01-20T06:51:00.000-08:00

USTAMA MEKTUP

gerçek ustamı buldum,
çırağımdı düne kadar;
unutulmuş bir sözcükle önümü kesti,
boynundan öptü
birlikte büyüttüğümüz gülü.

elini ver ustam,
öyle kalsın avucumda incecik
güz kokusuyla!
unutmalar vaktidir,
tozlu yolu düşmeliyim sözlüğümden.

yağmur aralığından süzülerek
bul beni güzel ustam!
acemi çırağına
dağ sunağını unuttur,
ırmakla meşgul adamı kurtar.

gözümün içine baka baka
öpüş kuşlarla
öpüş çocuklarla
öpüş sözcüklerle
şiir/aklım başıma gelsin!

Ahmet Uysal/23.10.09/altınoluk

vedasız karanfil

2010-01-14T03:51:00.000-08:00

VEDASIZ KARANFİL

Selma’mız yok artık
vedasız karanfilimiz

erken budanmış gül kokusu
öldürecek beni de

kız kardeşimizdi elbet sevdik
rüyalar edindik onunla

bütün kavramlar: ölüm ve dirim
aynı anlama geliyor şimdi

körlükler

2010-01-04T12:34:00.000-08:00

KÖRLÜKLER

ey şehr-i masalını
arayan körlükler ozanı,
kalbinin hazlarını da yitirdin işte
bu son hengamede

tökezlediğin katmandan
ayağa kalkamadın bir daha
savrulup gitti
aşk ve tapınma yetilerin

yüzün yok oldu artık
gözden kaçırdın yeryüzünü
dünya üzerine yıkıldı.

güz karelerin boş kaldı
gizil anlamları
silindi sözcüklerinin.

kök hücrelerin de
yetmeyecektir onarmaya
aşk meselleriyle
lâl olmuş dilini

leyla şahin için

2009-12-15T01:37:00.000-08:00

bu gece AKM'de dil bilir
gürcü ağzında leyla'nın giderek
kırmızı bir şaraba dönüştü şiir

ahmet uysal

26 haziran 99/yunus nadi ödülleri töreni

*bunca yıl sonra kayıp şiir bulundu.
leyla şahin'e de gönderdim.

mektup

2009-12-07T09:50:00.000-08:00

İDA’YA MEKTUP

evvelâ mahsus selam ile
gözesinden öperim ırmağını

sözüm olacak mahzuru yoksa eteğini çek
uyansın kış uykusundan kır zambağı

zarfımı yitirdim, nasıl yol alır bilemem
hangi zaman zarfında bu mektup

uçurumlara sürüklenir belki de
takılı kalır, bir uçurtmanın ipine

aklımı başımdan alan orman gülü n’haldadır
görmeyeli, hep öyle üryan mı uzanır patikalarda

hatırını sorup sual ederim elbet
çalıyazkuşu adlı ‘gelin/bacı’mın

unuttuğumu sanmasın lavanta kokulu tozlu yol,
kalbimin haziran güzellemesi ömür törpüm

yine dönmeyen kuşlarını bekliyor mu öyle her gece
saçları yaz ırmağına dönüşen mahzun çocuk

eğer sen de beni sual edersen, göç vaktini
şaşıran telli turnalar söylesin hallarımı.

mağlup olsam da mağdur değilim
mahrum kalsam ne yazar yıkılan sunağımdan

hâlâ hayati öneme haizdir benim için şiir,
yüzyıllık aşkım devam ediyor selam baki!

Ahmet Uysal

Emel İrtem'in Diliyle

2009-12-03T00:23:00.000-08:00

EMEL İRTEM
BİR UÇURUM YOLCULUĞU

Bir coğrafya kapılarını ve gizlerini kalbi dışarıda olana açarsa orada katmerlenen sırlar şifreler halinde görünen gerçeklikten sökün ederek hislerimize doğru bir pik yapar, dokunur ve bizimle birlikte hafsalamızda kendini yeniden oluşturur. Bu yeni coğrafya eskisinden daha gizemli daha manidar daha gerçek daha karmaşık ve yeryüzünde daha muzafferdir.
Ahmet Uysal son kitabı Eylül Ebruları’nda üstünde topuklarımızın zor hazmettiği bir coğrafyanın fotografisini kendi zaviyesinin engin genişliğinde bir tüy hafifliği ile parmakuçlarımıza konduruyor. Okur bunu istemsiz bir kas hareketi gibi algılamasın. Ahmet Uysal edebiyatımızda yıllardır bilgiyle yazılmış bir şiiri kovalar. Bu manada özel bir şiirden bahsedebiliriz. Batının diliyle doğuyu oryantalist tuzaklara düşmeden özetler.
Genç cumhuriyet çocuklarının sezgisel olarak bildiği bir giz var, sonraki kuşaklara zedelenmiş bir ümit olarak sirayet eden bir çeşit meydan okuma halinden söz ediyorum. Bu ne yazık ki bize kadar miras kalmayan hal Ahmet Uysal’ı okurken sık sık şimdiki zamandaki kendi yokluğunu hissettirdi. Bu yüzden “Eylül Ebruları” nı okurken bir dönem okuması da yapmak gerektiği fikrine kapıldım.
Doğum tarihi 1938. Nasyonel sosyalist dünyanın kurbanı olmaya aday. Türkiye’de Bu kuşağın temsilcileri 2. dünya savaşının şarapnel parçalarından kendilerine bir müze yapan kuşak olmadı hiçbir zaman. Oysa dünya savaşının acısını, yokluğunu, sıkıntısını, korkusunu bir şekilde yaşamışlardı. Gene de nötralize olmuş bir iyimserliğin taşıyıcıları olmadılar. Çocukluk hatıralarının içinde edepsiz şımarık kötücül sermayedarlardan ziyade alçak gönüllü kahramanlar vardı. Çünkü neredeyse kahramanlar çağının son görgü tanıklarıydılar. Garip bir azim ve irade ile ülkeyi sırtlanan bir kuşaktır bu kuşak. Çok okudular, çok gözlem yaptılar Uçak fabrikaları kurdular, otomobil fabrikaları kurdular. Her yere okul açtılar.Tolerans gibi sihirli bir sözcüğe hayat verdiler. Hatırlayan ve etkili bir şekilde aktaran oldular. Unutmayı unuttular. Kitlesel bir üretim anlayışının çocuklarıydılar. Yokluktan doğmuşlardı.

be çocuk, yaz ırmağını atladın
taş avluyu geçtin,
sıra geldi aşka

……….

ben bu dağı ırmak
yılan ve kuş bilirdim, yeryüzü
olduğunu anlamadan önce

( İda Üçlükleri)

Ahmet Uysal farkındalığın şairidir. Çünkü öyle bir zamanın temsilcisidir. Bizim kenarından geçip gittiğimiz herşeyin kıymeti ve itibarı o hiçlikten ihtimamla alınıp vakti zamanında onlar tarafından peşinen dünyaya iade edilmiştir. Bu yüzden taşa başka türlü dağa başka kuşa başka türlü bakmayı onlardan öğreniriz. Yahut şöyle söylemeliyim: taşın taş, dağın dağ, kuşun kuş olmadığını onlardan öğreniriz.
Eylül Ebruları’na tekrar dönecek olursak kitabın ilk sayfalarında M. İlmiye Çığ’a adanmış şiirler notuna rastlıyoruz. Kitap elime ilk geçtiğinde beni şaşırtan hem de sevindiren bu girizgah altında Yaz sonu Tabletleri şiiriyle karşılaştım. Şair kendi zamanından çıkıp usul usul sanki Ludingirra ile söyleşiyor.

toprağı kutsar gibi temmuz
hasadıyla buğday dokulu
bedenine hazırladı
ve yeniden yarattı tinimi.
……
düşüyor olsa da, zaman
sözlüğünden ozan adım, ne çıkar;
kırık bir sümer tabletinde
saklıdır söylencemiz.

(Yaz Sonu Tabletleri 1/ )

Bu arada Temmuz kelimesinin Sümerceden günümüz Türkçesine hiç değişmeden geldiğini de bir dip not olarak düşmek istiyorum. Temmuz kelimesinin söylenişini, kadim tarihini, bir yana bırakacak olursak, tınısal olarak kulağımda demlenme melodisini çok severim. Tuhaf bir iç görü, ve buna ekli bir yakınlık hissettim
Bu arada aylardan bahsetmişken kitabın adı Eylül Ebruları demiştim. Epey vakit bu sefer de neden Eylül diye düşündüm. Sonra şöyle dedim; aslında yazacağımız bütün şiirler dünyanın o üç günlük var olup soğuma sürecinde birileri tarafından yazılıyordu. Sonra sonra sanki bir çeşit vahiy gibi bu şiirler şairlere malum edildi. Bu yüzden hakiki şairler estetik değerlerin dışına çıkamadılar.. suyun su, eylül’ün eylül, olması yahut olmaması bu yüzdendir.
Ahmet Uysal’ın kitabını okurken kendimi Çengelköy’den sandalla körfeze doğru açılmış gibi hissettim. Zaman zaman yıldız, zaman zaman poyraz, zaman zaman muson yağmurlarıyla bazen de çöl sıcağıyla kavrulan bir dünya kitabı elimizdeki. İşte o dünyanın içinde pek çok dünyalar var. Ahmet Uysal işaret parmağıyla değil usulca kendi gözleriyle işaret ediyor bu haneleri. Bakmayı bilene imgelerin altında yitip giden gerçeği gösteriyor.
Çocuk edebiyatımızda da önemli bir yere sahip olan şairin lafı fazla dolandırmadan basit söylenişten zihnimizi ferahlığa çıkartan bir derinliğin dinamizmiyle sözü ateşlemesi belleğimizi canlı tutma çabasıyla taçlanan verme arzusu dikkatimizi ona mahkum ediyor.
….
ay ışığına takılmıştır
şehirler arası otobüsler
bozkır yorgunu trenler
yolcusunu uyandırmıştır

hiç bu kadar yakın durmamıştır
bir dudak bir dudağa
….
( Rüzgarı Öpme Vakti)

Ahmet Uysal körlüğün ilacı…onu özenle göğüs cebinde taşı sevgili okur.

meseller

2009-12-01T12:29:00.000-08:00

GÜL MESELİ

gül meseli
söylenir çok var ki
troya toprağında.

süpürse de rüzigâr
yangınlardan kalan
son külü.

nerede bir pencere
açık kalsa üşür
avludaki gül.

güz gelir
gül bürümcüğü
olur ham ipek

bir gül yaprağı
savrulsa göğsüne
değer bir kadının.

bilin ki söylenir
yüzyıl daha,
bu gül meseli.

Ahmet Uysal

vedalar da güzeldir

2009-11-30T00:35:00.001-08:00

VEDALAR DA GÜZELDİR

yağmurlu bir gökyüzüdür
yaşadıklarımız belki de

mavi bir şehrin bulutlarıdır
uzun süren rüyalar

her zaman dudak dudağa
yürümek gibi ırmaklarla

sonsuzluğu gizleyerek
bir yağmur meseline

ingeborg bachmann’dan paul celan’a:
“çiçeklerle dokun bana”

bense, zamanın kalbi şiirle
dokunuyorum güllerinize sizin

Ahmet Uysal

.veda meselleri

2009-11-15T14:20:00.000-08:00

sonsuzluklar meseli

orada kaba orman kabuğuydum; benimle
üst üsteydi, iki çürümüş yaprak, yok oluş
muydu bu, ipucu muydu sonsuza: eğik
hayıt dallarında yalın/mavi çiçekler,
kuş fosilleri gülümsüyor yazılı kayada.

gökyüzüne eğiliyoruz yeryüzü halinde,
söğütler, hatmiler, buğulu ıssız patikalar;
yalnızlığın belleği değiyor yıldızlara,
veda yerine tutkulu sözler söylüyoruz,
sonsuzluklar meseli taşıyoruz ağımızda.

upuzun bir şehirdir masalın aslı,
ahşap evlerde tek rüyadır şehrazat,
bin birinci gecenin kapısına dokunanların
asla unutulmaz ıslak dudak izleri,
sonsuza değin yok olsak da odalarda.

birlikte (mi) çürüyecek veda etmeyenler,
iki gümüş yaprakla örtünerek sıkıca,
yok oldukça dönüşecek bedenim ona,
apansız açılan güz çiçeklerinin kokusunu
orada, kadıncıl kanımla bulacağım.
28.11.2009/ida

günlük

2009-10-19T03:16:00.001-07:00

GÜZ SONU YALNIZLIK
GÜNLÜĞÜ/1

dağın savurduğu kül
savunamadı lâv izlerimi,
güvendiğim gülün dibi, kalbime
bir ‘ahû zar’ daha bıraktı;
yolunu yağmura gizlemeseydi,
dil izlerinden bulurdum onu,
eylül ebruları rüzgârını ele verirdi.

gökyüzüm el kadarmış,
yeryüzüm bir arpa boyu;
mühürlü haziranımı yitirdim,
‘mavi şiir korunağı’nı kim koruyacak şimdi,
kim inanacak adı aşk olan masala!

ömrüm yeter mi kurtarmaya
kuruyan hayıtları, güz çakıllarını,
sakız otlarının ilkyaz sütüyle,
yılanların sökük kavlarını
hangi hünerli el onaracak.

yoksul bir rüzgârdan başka,
yaz ırmağının kıyısında neyim kaldı;
titreyip duracak kırık dalım hep orada,
tozların arasında kimliksiz;
o yalnız kadının eli
bir daha değmeyecek yaprağına.

Ahmet Uysal/28.10.09/ida

aşkın ömrü

2009-10-13T02:07:00.000-07:00

aşkın ömrü

üç güz sonrası mı desem
dört yaz sonrası mı
eylüller güle dönüştü seninle
giderek daha da uzadı aşkın ömrü

seni nice güzlerden sonra sevdim
gökyüzüm yaptım yüzünü
ellerini yeryüzüm yaptım
gök çakıllı kum oldun gözlerimde

ben seni kalp geçiği şiirlerle
donattım bi güzel,
sende en hüzünlü yanını buldum
dünya dolusu kadınların

dostluk mu diyelim
aşkın adına, bize dostluk yakışır!

seni ben aşkla ve dostlukla sevdim.

batık kentlerde yaşıyorum şimdi
sende bulduğum sonsuzluğu.

ahmet uysal

(ç)alıntı

2009-10-07T12:42:00.000-07:00

(Ç)ALINTI

gökyüzümü ida göklerinden,
yağmurumu bulutlarından çaldım
izinsiz büründüm mercanlarına
yıldızlı bir gecede.

dağ sunaklarını,
tozlu patikalarını, söğüt gölgeli ırmağını,
kırmızı gül yangınlarını
elinden aldım da ne oldu:

aşk gelip dayandı şiirime.

ve dahi ne şiirler çaldım sapho’dan,
hayal ettim de uzandığını
assos kumsalında upuzun;
büyülü sözler
sızdırdım dilinin ucundan.

işte bu yüzden
yargılanmalıdır “eylül ebruları”m
zan mührü vurulmuştur nasıl olsa
(ç)alıntı dizelerime.

AHMET UYSAL

(bu şiir, mustafa durak’ın “şiirde
ilk olma ve (ç)alma durumu” /şiiri özlüyorum, sayı:33/
başlıklı yazısından mülhemdir )

kuğuların erken ölümü

2009-09-17T13:39:00.000-07:00

KUĞULARIN ERKEN ÖLÜMÜ

gecenin öfkesi
ölüm dansına sürüklüyor kuğularımızı.

şiirler yetmiyor son soluğuna onların
büyü bozuluyor dokununca.

saçları bozuluyor rüyaların
karanlığa karışıp gidiyor kurdelesi.

su tuza dönüşüyor
sarmaşık, yılan boğumuna.

sancılı kanımızda yer değiştiriyor
tayfunlarla yangınlar.

nasıl inceltilir rüzgâr vurmuş yaprağı
çok sevilen bir gülün, henüz bilinmiyor.

aynı anda mı düşer dalı kırılan
İki yaprak toprağa.

zaman, hangisini daha uzun süre
koruyabilir çürümekten.

aşk karmaşık mesellere bürünüyor işte
suyla buzul arasında.

sancılı sürüyor kölelikten
arınması, savrulan bir kadın ruhunun.

çok erken bozuluyor kuşların
bin yıllık göç atlası.

dal erken kırılıyor, yaprak erken çürüyor,
erken ölümüyle kuğuların.

Ahmet Uysal/26.09.09

sözcük izleri

2009-09-17T11:07:00.000-07:00

AH, SİZ GİDERSİNİZ
SÖZCÜK İZLERİ KALIR

ah, siz gidersiniz
yazması mercanlı, algın
bir türkü kalır ardınızda.

kuşlar kalır,
tozlu yollarda
benimle yürüyen o çocuktan.

sizinle kalmaların
bin bir yolunu gösteren,
akşam yağmuru kalır.

ah, siz gidersiniz,
sözcük izleri
kalır dudağımda.

rüya

2009-09-13T13:07:00.000-07:00

UZUN SÜRDÜĞÜNDE O RÜYA

Saman alevi değildir böyle yangınlar,
Şarabın Hititli mayasıdır kanındaki.

En eski ahitlerle kuşatmalısın sunağımızı
Ki orada aşk tanrısal kimliğe bürünmektedir.

Yağmurlardan sonra gelmelisin yangın yerine,
Çatalhöyük kadınlarının gebe kaldığı gecelerde.

Dudağın öpülmeye hazır,
Çatlayan nar olduğunda;

Uzun sürdüğünde,
Kalbini örseleyen o rüya!

ikilikler

2009-08-04T07:09:00.000-07:00

ARI DAMLAM

arı damlamsın
yaprak ucumda.

gün duruluğunda
yalınlığımsın.

tanım bulunur mu aşka
elin elimdeyse…

ek

2009-07-31T23:21:00.000-07:00

İda sözlüğü’ne ektir:

ida sözlüğü inadına mavidir;
tutar yeri göğü.

güle tutkundur üstelik;
gül:anlam mı bırakır bir sözlükte!

sözlük bir çiçeğe yenilirse,
karşılığı ne olur lâlenin?

ahmet uysal mı, lavanta kokulu,
tozlu bir yolmuş meğer!

özet

2009-07-31T13:10:00.000-07:00

ÖZET

çoğu kor,
azıcığı da külmüş
meğer ömrümün.

anladım ki,
kordan daha çok
yakarmış kül!

sözlük

2009-07-31T08:41:00.000-07:00

ida’nın yaz sözlüğü

yaz gelir
değişir anlamı
ida sözcüklerinin.

ırmaklar
gözü kapalı
aşka dönüşür.

hera
güpegündüz
soyunur kumsallarda.

kol kola dolaşır
troya önlerinde
hektor’la aşil.

olamaz deseniz de
dudak dudağa
geliriz helena’yla.

ıslak çakıllar
incitmez kumunu,
donatır.

daha da incelir
sözcükler, ham ipek
şiirle sınanır.

anlamak
zor değildir inanın,
ida’ ya yaz gelmiştir.

ahmet uysal/31.07.09

haziran ezgileri:3

2009-07-30T21:22:00.000-07:00

YÂRELER

dostlara
iki ıslak
çakıl taşı
yollarım,
ey’olsun deyi
yâreleri.

efkârlı
türküler
rüzgâr ile;
bir yâre daha
açmaya
ömre
ziyan!

ahmet uysal/haziran 2009

ikilikler

2009-07-30T21:03:00.000-07:00

ben sevdim gül aldı

ben sevdim gül aldı
sevdiğimi elimden

30.07.09

sonrasında

2009-07-29T23:42:00.000-07:00

sonrasında

toplar dalını böğürtlen
ırmak kum altına gizlenir,
zail olur zambaklar

zakkum da döker
yaz yaprağını,
zamansız savrulur ot

kapanır kabuğuna
istiridye yüz yıl,
kuşlar göç eder

tılsımı bozulur
büyülü dizelerin,
söz ayağa düşer

çok erken başlar
kuğunun ölüm dansı,
suyun aynası kırılır…

ahmet uysal/30.07.09

okurken/yazarken

2009-07-28T06:13:00.000-07:00

“bu kitap onların olsun”

Sakin bir sabah. Çıt yok. Kuşlar da gitmiş. Garipçe öten kumruya ne oldu? Eylülden önce dönmez hiçbiri. Ormanın ve ırmağın derinliğinden. Şimdi kim günaydın diyecek sabahları. Türküler mi? “Gül yarar mı bana dostum?” Yine çok duyarlıyım. İçimden bir nehir akıyor. Bahçemde olağanüstü güzellikte kızıl güller, mor güller…Onlara sürmeliyim yüzümü. Damarlarıma ince dikenlerini batırmalıyım. Doğaya böyle karışabilirim ancak. Onu, şiirime böyle dahil edebilirim.
Gezdiğim toprakları, izlediğim belgeselleri ve yazacağım kitapları düşünüyorum. Dilimi yakan dizelere “kutsal sözler” adını veriyorum

kutsal sözler:

frig yolunda
tekerlek izlerine
yağıyor yaz yağmuru
ne güzel
düşünmek orada
bin yıllar içinde
yazılı kayalarda
aramak
büyülü soluğunu
algılamak zamanın
orada karışmak
rüzgâra
orada bir damla
su olmak!

(Not: bu metin/şiir, 4.gezi kitabımın girişi olacak. Frig vadisinden başlayacak serüven…. 27.07.09)
Önümüzdeki günlerde: “Kuşların Mavi Yolculuğu”nu başlatacağım. Aman tanrım, ne çok kaynak birikmiş elimde. Haritalar, fotoğraflar, gezi notları… söylenceler… hayaller.. Adrasan’da kurulan düş/ülkem.. Bu kitabın şiirsel bir söylemi, heyecan verici saklı kentleri olacak. Nazlı ile Deniz arasındaki sevgi büyüyecek. Sanırım kendimi yine bir öyküme dahil edeceğim. Fasilis adlı batık kentte bulunmuş bir amforayım ben: buğdayın ve şarabın tanrısı yol gösterecek. Bir de yazmaktan çok yollarda söylediğim türküler:

hasret türküsü

o bükümlü ince kıyılarını
göremez oldum çoktandır;
türkü söyler mi yine dağ yeli
gelenin geçenin olur mu?

gölgeli söğütlerin ne halde,
gece ıslık çalar mı yılanlar,
kadınlar yıkanır mı üryan,
çalılarına kuşlar konar mı?

köprülerin duruyor mu
öyle görkemli ve yalnız?
suya yazmıştım adımızı,
duruyor mu sabah buğusu?

lirik ezgilerle titriyor mu
lavanta kokan tozlu yollar?
eski sevdalardan ne haber:

ağlatma beni yaz ırmağı!

Şiir/türküyü dün sabah söyledim. Doğaçlama oldu neredeyse.Türküleri seviyorum. Duyarlıklar yalın. İçten. İçe işleyici. Gülü gülle tartarlar türkülerde; bu unutulmamalıdır.
Sonra bir çığlıkla sarsılıyorum. Ömrümün en yakıcı çığlığı. Şimdi bir çığlığım var, hep içimde olacak, onun sesi denetleyecek beni: uzaklığınla kal!” Daha uzak olmalıyım kirlenmelere, ayağa düşmüş sözlere; bu çığlıkla şiirimin özüne dönmeliyim. Kırdığım, incittiğim kuşlar, böcekler, ırmaklar varsa onları bulup özür dilemeliyim. Kadınlar varsa, şiirler yazmalıyım onlar için; sevdiğim kadınlar için…Sevdiğim kadınlar hep olmuştur.

çığlık

ırmağın çığlığı
susmalara savuruyor
harflerini şiirimin.

son sözlerim
bilmediğim dillere
sızıyor

silinip gidecek mi
sevdiğim kadınların
yaz imgesi.

yağmurlu söğütler,
mor çiçekli hayıtlar,
çingene ezgileri…

yok mu oluyoruz
çığlık
çığlığa!

Çığlık, yok oluşa bir dirençtir. Bu direncim ayakta tutuyor beni
Bu sabah Bilge Umar’ın “Lykia” adlı kitabını okumaya başladım. Umar, “bir tarihsel coğrafya araştırması ve gezi rehberi” biçiminde bir de metinsel alt başlık eklemiş. Bu başlık kitabın işlevlerini de öne çıkıyor. Giriş bölümünde müthiş bir adayış metniyle karşılaştım. Duygulandım. O metni buraya almak istiyorum:
“Yıl 1979, günlerden 18 Ağustos Cumartesi/Demre’de bir ev/önünde bir ağaç/ağaç altındaki gölgede bir Anadol otomobil. /Anadaol’un arka koltuğunda iki yaşında Afşin Umar/sıcaktan bunalmış, çevreye bakmıyor/babası dışarıda/kaya mezarlarının resmini çekiyor/annesi sağ ön koltukta/aygın baygın/Evin penceresinde/gözleri güleç yüzleri güleç bizim kadınlar/derken kadınlarda bir hareket/dışarıya çıkıyorlar/ellerinde, Afşin’e ikram: badem, üzüm./Bu kadınlar türban çarşaf kaç göç bilmezler;/başları açık/ akılları aydın/yüzleri güleç elleri verimkâr/her biri Demre’li Noel Baba’ya vekil/insan severler, çocuk severler// bu kitap onların olsun” (Lykia, Bilge Umar, İnkılap Y. 1999, Ankara)
“Bu kitap onların olsun!” Günümün en güzel sözü! Bütün kitaplarım, şiirlerim onları olsun! Ülkemin o güzel insanları için yazmalıyım.(28.07.09 Salı)

Puşkin Üzerine Konuşma:Dostoyevski’nin yazdığı küçük bir kitap. (İlk baskı: 1880) Dilimize Ataol Behramoğlu çevirmiş. Ataol, gerek şiiri, gerekse çevirileriyle çağdaş yazınımızın yüz akı olmayı başarmıştır. Onun elinin değdiği sözcükler bana her zaman olumlu duygular getirmiştir. Oğlum Ülke’nin arkadaşı Polina, Rusya’dan, yalnız votka getirmekle kalmamış, bir de kitap getirme inceliğini göstermiş. Kitabın kapak içindeki boş sayfaya da şunları yazmış: “”Çok kısa ama çok ilginç bir kitap bence. X1X. Yüzyılın ilk yarısında Rusya’da ve Rus edebiyatında iki doğrultu vardı: Batı sevenler, İslav sevenler. Onlar da çok kavga ediyorlar. Dostoyevski Puşkin’in eserlerinde hem batı sevenlerin fikirleri hem İslav sevenlerin fikirlerini buluyor ve onlar üzerine konuşuyor bu kitapta.” Polina böylece bana, okuma ipucu vermeye çalışmış. Kendisine teşekkür ediyorum. Kitap iki dilde basılmış: Rusça ve Türkçe. (T:C Kültür ve Turizm Bakanlığı, Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müd. 2007/Ankara)

Ahmet Ada: Ahmet Ada’yla çok sık görüşemedik. Kayseri’ye yolum düştüğü yaz aylarında da buluşma olanağı bulamadım. Edebiyatçılar Derneği’nin etkinliklerinde bir araya gelebildik ancak. O taşrada olsa da şiirini ve kendini geliştirdi. Kalıcı yapıtlar ortaya koydu. Şiire değgin düşüncelerini uzun uzun yazdı. Onun çok dergide yazması, çok görünmesi bir dönem eleştirilere neden olmuştur. Şimdi bir sayrılıkla savaşıyor. İyi ki çok yazmış, çok kitap yayımlamış. Geçtiğimiz günlerde üç kitap birden yayımladı: Sonsuz At (şiirden) Sözcükler Denizi (yeni şiirler) Taşa Bağlarım Zaman( Metis). Henüz kitapları edinemedim. Ormandan (Mıhlı) beldeye (Altınoluk) indiğimde arayacağım.
Onunla uzunca bir süre net’te konuştuk, daha doğrusu yazarak. Son şiirlerimden söz ettim. Dosya adını şöyle önerdi: “Yaz Irmağına Şiirler” ya da “Yaz ırmağına Kırk Şiir”. Sevgili dostum seni kırar mıyım? Şiirler sürüyor. Sayı kırkın üzerine ulaştı. “Yaz Irmağına Şiirler” adı, zaten çoktandır dilimde.

***

türkü ve aşk

2009-07-26T07:29:00.000-07:00

türkü ve aşk

türküler suna boyludur,
şiir “aşk/boyu”.

mercanlı olur türkülerin
algın kadınları.

aşkla söylenirse türkü,
telli turnalar havalanır.

sevmeye görün,
siz de türkü olursunuz!

ahmet uysal/25.07.09

OZAN VE YAZ IRMAĞI

2009-07-26T01:08:00.000-07:00

ozan ve yaz ırmağı
-kemal özer'i anarak-
sana ılgınları bırakıyorum, dedi ozan
yaz akışını, kuşların konduğu çakılı

bilirsin söğütler yağmurludur,
bulutlu göknarları bırakıyorum

çingene yazlarını,
yılanların aktığı sazlığı…

kiraz sepetlerini, kök boyalarını
hardal otlarının sarı çiçeğini…

troya köprüsü sana emanet gül düşürmeyi unutma
vurgunlardan koru otlarımı

ansızın gider bu ülkenin ozanları bilirsin,
kemal abi nasıl da kararlıydı giderken.

yangınlar sık görülür, ziyan olunur sevdalar uğruna,
kaldığımı bilen yok, giderim duyulmaz.

metinler/1

2009-07-25T09:35:00.000-07:00

sesinin buğusu

ıssız mıhlı yolunda, yağmurlardan sonra
ota böceğe sora sarıla,çözemeden gizini,
tutkuyla değmesini suya söğütlerin…gül
üşümesini tende, dudak dudağa doğayla,
upuzun sürmesini gecenin…gidersen
korumak, kalırsan sonsuzluğa katmak
o çığlığından kalan sesinin buğusunu…

hep oradasın düş ülkemde dokunsam
ıslak kanatlı kuşlar havalanacak ansızın,
orman gülleri uzanacak sapa patikalara,
yan yana gelecek iki gelincik gölgesi,
ürkek geyikler ırmaklara eğilecek ,
gizini ele verecek korunaklı geceler,
beni sevdiğini söyleyecek sanki rüzgâr.

sabah büyüsüyle uyanacak güzellikler,
dudağına uzanacak usulca haz ve hüzün…

29.07.09/mıhlı

gizli kalbini...

2009-07-25T09:29:00.000-07:00

GİZLİ KALBİNİ GÖSTER

gizli kalbini de göster,
yansımasını göğsünün,
gizli dal ucunu;

ıssız otlar mı çizdi yüzünü,
ıslak kanadı mı değdi bir kuğunun,
otların çizdiği yüzünü göster;

yalıncak duruyorsun orada,
çakılların arasında, saklı, bir varmış
bir yokmuş güzelliğini;

bana uzun yazlar tenini göster
dağ otları gibi yapayalnız,
uzun yazlar tenini!

kardan harfler

2009-07-25T09:23:00.000-07:00

KARDAN HARFLER (*)
şairdir o kız,
kapalı odalarda
alevden sayfalarla
tutuşturur harflerini
çürük iplikler
biriktiren zamanın.

bilinmez belki de
kumaşlar eskitir yağmurlu
eski şehirlerde,
bilse arardı ağrılı
bir rüzgâr gibi
anımsadığımızı onu.

yönü ege’ye dönükse
yüzüne nehir giyinirdi,
sökülen hırkası omzunda
yanında olurdu
“kardan harfler”i.

*kardan harfler, betül tarıman
hera şiir kitaplığı, 2000, İstanbul

(yazılıkaya, aralık 2008)

kimlik

2009-07-23T11:06:00.000-07:00

KİMLİK

kuşların göç yolu
esintisidir o

ida’nın eteğinde
dağ ezgisi

ege köpüklü eskil
homeros gemisidir

ah şairlerin güzel
ahmet abisi

ölüm haberine yer verir mi
dersin, bir şiir dergisi

sizden bana kalan

2009-07-23T02:57:00.000-07:00

SİZDEN BANA KALAN

yaprağın suya değmesidir
sizden bana kalan zaman,

işte tozlu yolun sonundayım,
uzaklığınız duruyor aramızda.

biri dönmeden öteki gidiyor
birlikte beklediğimiz kuşların.

şiir eskiyor, yanılsamadır söz,
unutuluyor dil/izim dudağınızda.

dünya buğusuydu yüzünüzden
bedenime savrulan sonsuzluk;

nasıl korusam, kalbinizden
avuçlarıma bıraktığınız ışığı;

sizden bana kalan zaman,
suya değen yanıdır yaprağın.

gülü gülünen tartarlar

2009-07-21T05:27:00.001-07:00

“gülü gülünen tartarlar”

gülü seninle tartmalıyım bu gece,
yalnızlığı uzaklığınla,

sesini yaz ırmağıyla
kanadıyla kuşların.

seni şiirle tartmalıyım;
sözcüklerin hüznüyle!

seni türkülerle tartmalıyım sevdiğim:
“neredesin” “zahidem”le..

hiç/kimseyle yürüyüş

2009-07-21T02:59:00.000-07:00

HİÇ/KİMSEYLE YÜRÜYÜŞ

hiç/kimseyle yürüyoruz bu sabah,
mavi hayıtların arasında,
ilkyaz habercisi sanıyor bizi,
dağ yeli çekiyor eteğimizden,
ırmağın uğultusu. sesimize karışıyor.

tozlu yolda bana iyice yakın
yürüyor seziyorum; soluğunda iki
sözcük buğulanıyor: seni seviyorum!
ucunda tomurcuklar, bir gül dalı
değiyor yüzüme yaban ürpertisiyle.

eğilip otları okşuyorum: aşktır bu!
dudağıma defne kokusu sürüyorum,
dağın ezgisi geliyor derinlerden,
ölü dillerden biriyle konuşuyor
orman: sizi seviyorum ah, çocuklar!

1.03.09/ida sabahı
(idiller'den)

AVANOS'UN YAMACINDA

2009-07-20T04:22:00.000-07:00

AVANOS’UN YAMACINDA

Avanos’un yamacında
Bir kızılca toprak
Yağmurlardan sonra
Üç gün üç gece
Bekletilir çamuru
Bir kızılca toprak

Zelve’nin çukurunda
Bir büyülü oyuk
Rüzgârlardan sonra
Kırklarla yedilerle
Anadan doğma
Bir büyülü oyuk

Uçhisar’ın koynunda
Bir sarıca çiçek
Yıldızlardan sonra
Her sabah göynük
Yaprakları buğulu
Bir sarıca çiçek
ahmet uysal/ mayıs 2009

çarpana

2009-07-17T14:23:00.001-07:00

“ÇARPANA”

“Yaz Sonu Tanımları” Eylül Ebruları adını taşıyan kitabımdaki şiirler arasındadır. Bu şiirimi severim. Beni geçmişten geleceğe taşır. Anadolu toprağında bir derviş gibi dolaştırır. Bir şair kendi şiirinden söz ederken biraz dikkatli olmalıdır. Ben de şiirin iki dizesine değinip geçmeliyim:

“Sendin o dağ parçam
Pamuklu dokuma çarpanam.”

Bu şiirimi anlamak, yorumlamak için bazı ipuçları gerekiyor sanki!. Çarpana,
yerel bir sözcüktür ve beni onunla tanıştıran 70’li yıllarda okuduğum Ümit Kaftancıoğlu’nun bir öyküsü olmuştur. Öyküde “çarpana” gizli sevgiliyi, yasak aşkın kadınını simgeliyordu. Aslında çarpana, el dokuma tezgahının bir parçasıydı. Enine atılan ipliği iki uca taşımaktı görevi. Boyuna gerilmiş ipliklerin arasından neredeyse görünmeden geçtiğinden olacak, onu (çarpanayı) gizli sevgiliye benzetmek müthiş bir sözcük oyunudur. Dostum Ümit sağ olsaydı, bir daha danışırdım ona, bilgi alırdım. “Dağ parçam”a uyak düşürdüğüm çarpana, dağla şair arasındaki gizli aşkı ele versin istedim. Gizlim saklım olmasın, onu sevdiğimi dünyalar bilsin istedim. Tıpkı Karadeniz türküsünde olduğu gibi: “ben seni sevdiğimi dünyalara bildirdim.” Benim çarpanam, bir bakarsınız Bursa’dır. Tutar onun için dünya dolusu şiir yazarım; bakarsınız Balıkesir’de Türk Dili Sokak’dır; Cahit Abi’yle(Cahit Albayrak, Ateş Gazetesi’nin sahibi, Cumhuriyet’in Balıkesir muhabiri, Yıldız Kenter’in, Suat Taşer’in dostu, benim meyhane boğazı vazgeçilmezliğim; ışıklar içinde yatsın, toprağı bol olsun) esrik kolkola geçeriz akşam üstleri. Troya toprağına da tutulmuşumdur. Troyalı Helena bu tutkunun ürünüdür. Onu, Paris’in kolları arasından kaçırabilmek için Athena sunakları yapmaya soyunan taş ustası kimliğim olmuştur. Uzun soluklu şiirler (troyalı helena/7 şiir eylül ebruları)) büyülü bir aşkın izini taşır. Helena sevdiğim kadını simgeler, yeniden yaratır beni, “önümü kesen şiir” olur; bütün zamanları sürer önüme, eskil kentlere, ören yerlerine sürüklenirim onunla. Her taşın altına bakarım, yosunları koklarım; kumsallarda ayak izi ararım.Evet, ‘çarpana’larım vardır benim: Sappho, İda, yaz ırmağı,(şimdilerde ona atacağım kırk şiir yazmaktayım) çalıyazkuşu, Lesbos kumsalı, Bursa rüzgârı…

YAZ SONU TANIMLARI

sendin o dağ parçam
pamuklu dokuma çarpanam.

ormanımın yaz yalımı
ömrümün son salınımı.

eteğin göktaşı kızılıydı
ağzın yanardağ ağzı.

geceme aylı pusuydun
sunağımın üçüncü avlusuydun.

kızılca halvet çilehanesi
tenim orda özüyle ölesi.

bitişken düşler konağım
kadın kokusuna bürünen ahşabım.

sözcük sektirdim de dilinde,
böyle sızdım bedenine.

ay takvimi şevvaliydin,
muttasıl damlasıydın şiirimin.

şifresi çözülemeyen ‘rosetta taşı’
oldun ve çözdün bağışıklığımı.

tornoda tayfunu sanmıştım gözlerini,
alt üst eden yerlerimi ve göklerimi.

ahmet uysal

(Eylül Ebruları, Mühür Kitaplığı, Haziran 2009)

gezi günlüğü

2009-04-23T08:22:00.000-07:00

İLKYAZ İNDİRİMİ

kastamonu daday yaylasından ummazdım,
tamı tamına beş yıl, mevsim sonu indirimi yaptı
yaşımdan, yırtıklarımı ardıç dalıyla gözedi,
ahşap kokusuyla kapladı hasarlı yanlarımı.

tanığımdır atlara tutunan cem uzungüneş,
tamer gülbek kuşbakışıyla, çiğdem sezer
bulutlar hamağından, adını aslıyla örtüştürdüğüm
“kamaşma”lar şairi tanığımdır otlar, göletler, ekmek buğusu

kastamonu, necatigil’den bir gül taktı yakamıza.

21.04.2009

çocuk seni.. sevdim

2009-04-17T00:59:00.000-07:00

ÇOCUK SENİ
…SEVDİM

çocuk seni yaz kumsallarında
ıslak çakıllarla sevdim.

kuşların göç yolunda
kuruyan otların ezgisiyle.

ayrılık şiirleri öncesiydi,
vedalardan önceydi;

bir usulca güz, yalınca bir söz içre,
tenha kalmış orman gülleriyle sevdim;

temmuzlara benzeyen kırık kalbimle
ülkemin kederli çocuklarıyla sevdim.

sözcüklere dönüşen yağmurlarla,
rüzgârlı Troya ikindisiyle, işte orada!

gökyüzü sandım koluma dokunan
kolunu, yürüyüşünü ırmak sandım.

çocuk seni, mavi çiçekli otlar arasında,
yaz kumsallarıyla sevdim.

Ahmet Uysal/29 Aralık 2008

TROYA'DA ŞİİR GÜNÜ

2009-04-17T00:47:00.000-07:00

1
troya’da
rüzgâr esinliyor şiiri.

aşkı,
tenedos şarabı ateşliyor.

ülkemin dili kışkırtıyor
ağzımı.

2
ellerin ellerimden uzaksa da
dilin duruyor dilimde;

büyüyerek akıyor
içimdeki nehir.

troy'da eski rüzgârlar

2009-04-16T23:59:00.000-07:00

eski rüzgârlar
kız kardeşim olur,
kum benim çocukluğumdur:

acı sütü
değmiştir dilime
troyalı kadınların .

geceleri elimden
evvel zamanlar
tutmuştur.

güzel helena,
unutmalar durağında
unutmuştur adımı.

assos taşlarında,
güz yağmuruna karışmıştır
dudak izlerimiz;

ey kız kardeşim rüzgâr,
sözler de eskimiştir, ah bilirsin,
aşkın bittiği yerde.

kapadokya günlüğü

2009-04-16T23:55:00.000-07:00

uçhisar’da
sunağını arıyor
şiirin yaralı kuğusu
*
kısık bir ezgi,
otların büyülü senfonisinden:
göllerin ölümü.
*
üç katman halinde
tüf püskürtüyor üzerime
ıhlara vadisi.
*
kaç gökyüzüdür
kapadokya’da aşkın ömrü,
kaç tanrıça yalnızlığı?
*
ana/tanrıçaları
öldürülüyor ülkemin:
sürüyor recm.
*
ay haline
girdi son sözcükler, inceldi
gecenin ezgisi

çingene dörtlükler

2009-04-16T23:50:00.001-07:00

ah, dokunur ilkyaz sonlarında
söylenen çingene ezgileri;
kırların kokusu karışır
sakız otlarından damlayan süte.

*
ot kokuyor yeni öpülmüş ağzı,
kır zambakları açılıyor göğsünde
eteklerinden patikalar geçiyor, yine
göçe hazırlanıyor çingene yazı.

*
sonsuzu sürükleyen sessizlik
tutuyor elimden yalın bir fısıltıyla;
upuzun uzanıyor saz dalından yatağıma,
büyülenmiş bir güldür o artık.

YALPA/YALI

2009-04-16T23:48:00.001-07:00

Ege, kıyıya vuruyor
köpüğünü bırakarak kumlara
gece, ay yolundan balkonlara
sokuluyor yalpa/yalı

Lorca’nın acı gülümseyişini
getiriyor bulutlu gökyüzü
kırlardan ırmak boylarına
otların kokusunu taşıyor

ilkyaz benekleri düşüyor
naif yaprakların yüzüne
bana bir yalnızlık ayırıyor
ıslak ağzıyla nehir

dil/izi bırakıyor dilimde
sen/hali hayallerimin

ISLAK AYRILIK ÇAKILLARI

2009-04-16T23:46:00.000-07:00

ıslak çakıl taşları
yetiyor dağıtmaya
uzaktan geçen teknelerin
kıyıya vuran hüznünü

hadi yine kumdan kale yapalım
deniz yıldızları için
midye kabukları saklayalım
çingene selelerine

nasıl olsa ansızın
gelecektir ilkyaz,
anadan doğma girecektir aramıza
orada bekleyelim, koyun koyuna
zambak yumrularının gövermesini

ölüm oyunu nasıl oynanır
nasıl yok edilir çürüme

ıslak çakıl taşları
toplayalım ayrılıklar için
güneşin unuttuğu kıyılardan.

BANA BİR NEHİR AĞZI

2009-04-16T23:43:00.000-07:00

-BURHAN GÜNEL'E-

gitmeyin n'olur bana bir yalnızlık ayırın
gül istilasından kurtarılmış

pencereler açın yaz(ın) karanlığıma
hata(y)lı ve asi bir arami için

alazlı gökler iyi gelir
günbatımında çürüme halime

akdeniz köpüğü sözlerle yumalısınız
yağmalara direnen tinimi

n'olur gitmeyin bana bir nehir ağzı
cehennem yangınları kıyısından...

ahmet uysal 7.04.09/bahçeşehir

NİSANDA AYKIRI(ĞI) ÜÇLÜKLER

2009-04-16T23:40:00.000-07:00

nisanlar mı
ters lale zamanıdır
aşkkere tersyüz olmanın
*
nisanlar incedir
inceltir inceltir
sevmeye yöneltir yüreği
*
yağmurun altında
zambakların parıltısı
şiirdir her zaman
*
otlarla çevrilisin işte
kanında ılıklığı
koca bir dünyanın
*
ah, inanın bana
ülkemin unutulmuş kadınlarıdır
yağmurlu nisan gülleri
*
vaktidir nisanlarda
okumanın bir daha
aşkların elyazmalarını
*
nisanlar gelir
tanrıça yüzü olur kırlarda
açan zambaklar

8.04.09/bahçeşehir
ahmet uysal

YÜZÜ YOK BENDE

2009-02-28T08:13:00.000-08:00

yüzü yok bende,
yalnızca
kalbini gördüm onun.

anladım kıyısını
yok eden, bir denizmiş
troya’da aşk.

yok ediyormuş
yakını,
uzakların yakınlığı.

ÇATI KATINDA YAŞAYAN KADINLAR

2009-02-27T08:55:00.000-08:00

Çatı katında
Yaşayan kadınlar
Şehrin yalnızlığıdır.

Gecenin
Dudağına
Söz biriktirirler.

Uzaklığın ardına
Uzanırlar upuzun,
Güze yakın dururlar.

Erken uyanırlar
Kar altında
Kalmış bir gül için.

Çatı katında
Yaşayan kadınlar, şehrin
Yıldızlı göğüdür.

HELSİNKİ'YE GÜZ MEKTUBU

2009-02-27T08:44:00.000-08:00

yine güz
gelmiş olmalı; yine
bir hayıt kokusu dudağımda.

günler kısalıyor;
güz uzaklığına
giriyorum senin.

bundan mı,
her gün daha uzak,
daha uzak oluyorsun.

az sonra
kar da yağar belki,
buğulu güllerin üzerine.

bana oralardan
kar gülleri gönder, ülkem
olsun uzaklığının adı